CHROMATICS "INTO THE BLACK"

Black

Pearl Jam
Album: Ten ( 1991)

Τους έστησε η ελευθερία

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Πού να πάρουμε είδηση τι έγινε στη Λαμπεντούζα, τις μέρες που είχαμε όλοι καρφωθεί στις τηλεοράσεις και στην επικαιρότητα της «Χρυσής Αυγής»… Καθυστερημένα, αλλά νομίζω επιβεβλημένα, επιστρέφω στο θέμα - και για εισαγωγή δείτε τα νούμερα: 16.000 νεκροί βρέθηκαν στη Μεσόγειο τα τελευταία 20 χρόνια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, ενώ κατά τις υπηρεσίες του ΟΗΕ, στην ταραγμένη περίοδο των αραβικών εξεγέρσεων - στους πρώτους 5 μήνες του 2011 - πνίγηκαν στα μεσογειακά νερά 1.500 άνθρωποι….

Σε δημοσίευμα της «Monde» που αναφέρεται στο ναυάγιο της Λαμπεντούζα – με 130 νεκρούς και 200 αγνοούμενους, δυστυχισμένοι όλοι φυγάδες απ΄ τη Σομαλία και την Ερυθραία – υπογραμμίζεται ότι πρόκειται για «θανάτους αθόρυβους», που επαναλαμβάνονται σε τακτά διαστήματα και που όμως δεν ανακόπτουν την επιθυμία όσων αναζητούν στο ρίσκο μια «λύση επιβίωσης».

Στην Ιταλία, όπου διαπιστώθηκε ότι τρία αλιευτικά πέρασαν (χωρίς να σταματήσουν) δίπλα απ΄ το σκάφος που βυθίστηκε καιγόμενο και όπου κηρύχθηκε μέρα εθνικού πένθους, περισσεύει η οργή για την αδιαφορία της ΕΕ. «Η συνεχιζόμενη σφαγή αθώων ανθρώπων» υπογράμμισε ο Πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο «πρέπει να σταματήσει και οι Βρυξέλλες είναι απόλυτα αναγκαίο να αναλάβουν δράση».


Δεκάδες ανώνυμα κορμιά τυλιγμένα στο νάιλον ήταν η κατάληξη ενός ονείρου 300 ανθρώπων που διέσχισαν την έρημο της Λιβύης και αγόρασαν με χρυσάφι (1.100 ευρώ ήταν η ταρίφα) τη δυνατότητα να ταξιδέψουν με το σαπιοκάραβο στη Σικελία. «Όσο λιγότερα δίνεις, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να πνιγείς» λέει ο Τέκλε που το 2006 έφτασε στη Σικελία απ΄ την Ερυθραία, με έναν σάκο στο χέρι έπειτα από 2,5 μέρες ταξίδι. Ο συμπατριώτης του Αμίρ έφτασε στην Ιταλία το 2008 στη δεύτερη προσπάθεια. Στην πρώτη τον συνέλαβε η Αστυνομία την ώρα που ήταν έτοιμος να μπαρκάρει, μπήκε 3 μήνες στη φυλακή κι έχασε τα 1.200 δολάρια που είχε προκαταβάλει στον βαρκάρη. «Έπρεπε να φύγω, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική απ΄ την εφηβεία ως τα 40. Για μένα ήταν επιλογή ζωής» λέει σήμερα.

Ο Μπουτάρης σόκαρε ξανά τους «πατριώτες»

Κάθισα και άκουσα τον Μπουτάρη με προσοχή στην ομιλία του στο TEDx. Για την ακρίβεια, τον άκουσα δυο φορές. Μίλησα και με την μικρή μου κόρη, που μόλις τέλειωσε το Λύκειο, και της ζήτησα να τον ακούσει. «Δεν έχασα λέξη», μου είπε. Το κοινό τον άκουγε καθηλωμένο. Χαλαρός, αληθινός, αντισυμβατικός, εκτός «γραμμών», χωρίς ίχνος κόμπλεξ μίλησε για τον φόβο και τον ρόλο που παίζει στη ζωή. Και στην δική του. Ο φόβος, είπε, έχει δυο κόρες, την απραξία και την τόλμη. Εγώ ερωτεύτηκα την δεύτερη. Και από αυτά που δείχνει, είναι ακόμα σφόδρα ερωτευμένος μαζί της.

Το πιο ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειρά

Πήγα στην έκθεση του μεταπτυχιακού του γιου μου στην Πολεοδομία, στο UCL, ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στη διεθνή κατάταξη. Οι περισσότεροι ξένοι φοιτητές είναι Κινέζοι, δεύτερη ξένη ομάδα είναι οι Έλληνες. Στο προπτυχιακό είναι λιγότεροι, αλλά πάλι σε μεγάλη αναλογία, όπως σε όλη τη Βρετανία. Είναι περίεργο πώς προσαρμόζονται σε ρυθμούς εντατικής δουλειάς, και το ευχαριστιούνται κιόλας, παιδιά που οι παλιοί συμμαθητές τους κλείνουν τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα «κατά της εντατικοποίησης». Ή, μάλλον, δεν είναι περίεργο. Στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη δυστυχία των νέων είναι η αδράνεια, και ξεφεύγοντας από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τη γλιτώνουν σε μεγάλο βαθμό.

Ναι, θα σας μιλήσω για τα παιδιά μου σήμερα, γιατί βαρέθηκα την υποκρισία. Το μεγαλύτερο παιδί μου τέλειωσε το Μετσόβιο κι έχασε ένα χρόνο λόγω καταλήψεων κι άλλον έναν επειδή δεν του αναγνώρισαν τα μαθήματα που έκανε στο Erasmus. Αρκετές φορές βρήκε τις μακέτες του κατεστραμμένες μέσα στην Αρχιτεκτονική, ακόμα και σχέδια στα κομπιούτερ χάθηκαν κάποια στιγμή, μαζί με τα κομπιούτερ. Το θέμα δεν είναι οι μακέτες του γιου μου, ή τα χρόνια που έχασε, είναι αυτά που χάνει το ΕΜΠ. Μαζί τα χάσανε, εν ολίγοις.

Με το μικρότερο αλλάξαμε τακτική. Από τη Β' Λυκείου πήγε στο Διεθνές Απολυτήριο, βρήκε την υγειά και τη χαρά του. Ήταν δυστυχής στο σχολείο, εκεί τον αλάλιασαν στη δουλειά και δεν παραπονέθηκε ποτέ. Από μέτριος μαθητής έγινε εξαιρετικός, πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Μπορεί να κοστίζει κάτι παραπάνω από την Κομοτηνή, ας πούμε, αλλά προσφέρει σοβαρές σπουδές, και κυρίως τη χαρά της δουλειάς, την υπέροχη κούραση της εκπαιδευτικής προόδου.

Όσο και να πιεστεί οικονομικά η μεσαία τάξη, το τελευταίο πράγμα που θα κόψει θα είναι το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών. Όλη αυτή την ταλαιπωρία με τις απεργίες και τις καταλήψεις και την ανοργανωσιά την τραβάνε οι φτωχότεροι, που δεν μπορούν να ξεφύγουν. Η αδικία αρχίζει από το Δημοτικό, με τις ώρες διδασκαλίας και άλλες λεπτομέρειες. Εξαιρετικοί δάσκαλοι, πολύ καλύτεροι απ' του καιρού μου, καταφέρνουν να είναι αναποτελεσματικοί γιατί δουλεύουν σα να βρίσκονται σε παράλληλους διαδρόμους με τα παιδιά, με το σχολείο, με τα ωράρια. Είναι πολύ παράξενο φαινόμενο, το οποίο ομολογώ σήμερα που λέμε αλήθειες, ότι αποφάσισα να μην το ξεδιαλύνω στην καμπούρα των παιδιών μου όταν το είχα αντιληφθεί, πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια. Τα πήρα και τα έστειλα σε ιδιωτικό, το οποίο λειτουργούσε τρεις ώρες παραπάνω την ημέρα, δεν έκλεινε όταν οι δάσκαλοι είχαν συνέλευση (στο θέμα αυτό τα σχολεία είναι σαν τα τρόλεϊ) κι είχε θυρωρό και επιστάτη. Διότι το πρόβλημα που συζητείται τώρα με τους σχολικούς φύλακες είχε δημιουργηθεί αφότου οι επιστάτες καταργήθηκαν για οικονομία από τη δεκαετία του '80. Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρι, από τότε. Από κει και πέρα υπήρχαν ένα σωρό σχολικά προβλήματα με τα μαθήματα, με την ύλη, με τα συστήματα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε η βάση, το σχολείο.

Όλο και περισσότερα παιδιά αυτή την τελευταία εικοσαετία έφευγαν έξω για σπουδές όχι επειδή δεν μπορούσαν να περάσουν στις Πανελλήνιες, αλλά επειδή είχε γίνει κατανοητό στη μεσαία τάξη ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν κανονικά. Η διαφορά της φοιτητικής ζωής στις ευρωπαϊκές και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες με την ελληνική είναι ακόμα πιο μεγάλη από τη διαφορά ιδιωτικού-δημοσίου σχολείου. Αλλά κι εδώ, με τα διαλυμένα σχολεία και τα διαλυμένα πανεπιστήμια η διαφορά είναι τεράστια ανάμεσα στα παιδιά φτωχών και πλουσίων οικογενειών. Ό,τι δεν καλύπτει το σχολείο ή το πανεπιστήμιο το καλύπτει η οικογένεια, είτε με το δικό της μορφωτικό δυναμικό στις μικρές ηλικίες, είτε με ιδιαίτερα μαθήματα και άλλες μεθόδους που ξέρουν οι ήδη μορφωμένοι γονείς στις μεγαλύτερες. Κάθε απεργία, κλείσιμο, κατάληψη, αδικεί τους ήδη αδικημένους. Εγκλωβίζει τους ήδη εγκλωβισμένους. Δεν πρέπει να υπάρχει στον κόσμο πιο ταξικό σύστημα με τόσο αντιταξικό προπέτασμα. Μεγαλόστομες αριστερές διακηρύξεις καταδικάζουν αυτούς που δεν έχουν τα μέσα να ξεφύγουν από το δημόσιο σχολείο να παραμείνουν για πάντα κατώτεροι απ' αυτούς που τα έχουν. Το σχολείο, ο θεσμός αυτός που υπάρχει για να δίνει ίσες ευκαιρίες, έχει καταντήσει να τις καταργεί. Και μάλιστα στο όνομά τους, δήθεν για τη δωρεάν παιδεία, δήθεν για το καλό των παιδιών. Σα να μην έχουν γνωρίσει οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ούτε έναν πραγματικό μαθητή στη ζωή τους, να μην ξέρουν ποιοι θα είναι τα θύματα των αποφάσεών τους.

Αυτή τη στιγμή ανέβαλαν τις εγγραφές των πρωτοετών στα Πανεπιστήμια. Καλοσύνη τους κιόλας, έδωσαν παράταση ως τις 15 Νοεμβρίου. Δεν φτάνουν λέει οι διοικητικοί υπάλληλοι, και ζητάνε συγγνώμη από τα παιδιά, αλλά δεν θα μπορέσουν. Να πάω εγώ να τους βοηθήσω; Προσφέρομαι εθελοντικά. Τα παιδιά μου τα φυγάδευσα, αλλά ξέρω κάτι άλλα που δεν μπορώ να τα φυγαδεύσω. Παιδιά που κατάφεραν να περάσουν με κόπο και στερήσεις, νοίκιασαν σπίτι, τα τρώει η πλήξη και η αμηχανία. Έχουν ενοχές, βράζουν στις αμφιβολίες, μήπως να τα παρατήσουν και να πιάσουν δουλειά; Ξέρω και παιδιά μεταναστών που πέρασαν μετά από χρόνια προσπαθειών και περιμένουν να πάρουν βίζα για σπουδές ζώντας μακριά από τους γονείς τους. Αυτά τα παιδιά την πληρώνουν την επανάσταση των πρυτάνεων και των υπαλλήλων.

Το σχολείο καταργεί τον εαυτό του, το Πανεπιστήμιο χλευάζει όσους κατάφεραν να το πάρουν στα σοβαρά. Και την πληρώνουν οι φτωχοί. Ντρέπομαι ν' αντικρίσω παιδιά που γνωρίζω, που τους έκανα μάθημα, τα ενθάρρυνα να σπουδάσουν, τα έπεισα ότι το αξίζουν, τα είδα να προσπαθούν, νόμιζα ότι θα μπορούσαν να χαρούν την επιτυχία. Ντρέπομαι για λογαριασμό των ξεδιάντροπων ΑΕΙ μας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Κατερίνα Γώγου, 3.10.1993

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. 53 χρόνια προσπαθούσε να ζήσει. Αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου του 1993.
Την είχα δει κάποτε, παραμονές Χριστουγέννων, στην κάτω όχθη της Φωκίωνος Νέγρη. Στεκόταν δίπλα σε ένα περίπτερο και κοιτούσε την άσφαλτο. Ήμουν δεν ήμουν 15. Ήθελα να της μιλήσω, να της τα πω όλα. Να εξαγνίσω τις ενοχές μου και την αλαζονεία μου. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν ποιον στίχο της να της πω για να την εντυπωσιάσω. Η ηλίθια, λες και ήταν από τους ανθρώπους που μπορούσε να εντυπωσιάσει κανείς.
Και ξαφνικά ανάσανε βαθιά, κοίταξε πέρα από τα πάντα και ξεκίνησε να περπατά.
Στην Πατησίων.
Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, εκείνου του Σαββάτου, έτυχε και ξανάβλεπα την «Παραγγελιά».
Η φωνή της στην αρχή της ταινίας με υπνώτιζε «…και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα να τρέξουν, μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα τα νύχια, τα μαλλιά μου και τα χρόνια μου που είναι βρώμικα». Και σκεφτόμουν ότι η Κατερίνα Γώγου δεν έψαχνε να ξεφύγει, έψαχνε να μείνει. Κι ίσως γι’ αυτό τα ποιήματά της σπαρταράνε τόσο, επειδή είναι απελπιστικά ανθρώπινα. Και εφιαλτικά επίκαιρα.

Η μοναξιά,
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα Εθνική οδός-Κέντρον
στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά,
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω, είναι τσεκούρι στα χέρια μας που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει.

protagon.gr

Μάθημα Ζωής:Αγοράκι κέρδισε 1000 δολάρια χάρισε στην δίχρονη γειτόνισσα να κάνει χημειοθεραπεία!

                Και τα παιδιά συνεχίζουν να μας δίνουν ένα μάθημα για την ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων. Εκεί που εμείς νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και καλύτερα από τα παιδιά εκείνα τελικά μας βάζουν τα γυαλιά. Ένα αγοράκι 8 ετών, ο Γουατ Ερμπερ, πήρε μέρος σε ένα κυνήγι θησαυρού, το οποίο οργάνωνε η τράπεζα της περιοχής τους, με έπαθλο 1000 δολάρια. Πριν μερικές μέρες ο Γουάτ είχε μάθει πως η μικρή τους γειτόνισσα, η 2 ετών Κάρα Κίτλι, πάσχει από λευχαιμία. Ήξερε τι ακριβώς είναι αυτό και είχε στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Μόλις λοιπόν διάβασε ότι θα γίνει αυτό το κυνήγι θησαυρού λέει στους γονείς του, «Πάμε να το κάνουμε και αν κερδίσουμε να δώσουμε τα χρήματα στην Κάρα». Μετά από μια δύσκολη μέρα αφού κατάφερε να μαζέψει 20 στοιχεία έμαθε πως ήταν ο νικητής. Ενθουσιάστηκε τόσο και αμέσως μόλις έλαβε το ποσόν τηλεφώνησε στην μαμά της Κάρα για να τους δώσει τα χρήματα. Η μητέρα της μικρής δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που ακούει. «Μα είναι δυνατόν να δώσει τόσα πολλά χρήματα; Με ρωτούσε πριν λίγο καιρό πόσο θα στοιχίσει η χημειοθεραπεία αλλά δεν είχα ιδέα», τους είπε. Οι γονείς του Γουάτ την διαβεβαίωσαν ότι ο λόγος που έλαβε μέρος στο παιχνίδι είναι για να κερδίσει αυτά τα χρήματα για την μικρή Κάρα και η μητέρα της τελικά δέχθηκε με μεγάλη χαρά τα χρήματα. «Είμαι πολύ τυχερός να τον αποκαλώ γιό μου», δήλωσε ο πατέρας του. Η μικρή Κάρα ξεκίνησε την θεραπεία και έχει πολύ καλά αποτελέσματα αλλά έχει ακόμα καιρό μπροστά της μέχρι να το ξεπεράσει και να είναι εντελώς καλά!

Πηγή:www. mothersblog.gr

Πηγή: newsitamea.gr

«Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα»

                 Την... λάθος λειτουργία του σχολείου φανερώνει το post του blog #einai2030, με τον εύστοχο τίτλο «Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα». Στη φωτογραφία φαίνεται το ποιηματάκι για το φθινόπωρο που έδωσε ως σχολική εργασία μια 7χρονη μαθήτρια. Με πράσινο είναι οι διορθώσεις της δασκάλας, που δεν καταφέρνει να φανταστεί ότι η μικρή επιχειρεί τον λογοτεχνισμό «ξυπνάνε τα ξυπνητήρια» και τη διορθώνει ανάλογα.  Όταν τα σχολεία αλλάξουν, θα αλλάξουμε και εμείς. Πριν από αυτό, απλώς θα ελπίζουμε.

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/home/child/article/298741/to-sholeio-poy-skotonei-th-dhmioyrgikothta.html
Πηγή: www.in2life.gr

Το Απαγορευμένο Ποδήλατο (Wadjda)

                Η Wadjda (Waad Mohammed) είναι ένα δεκάχρονο κορίτσι που μένει σε ένα προάστιο του Ριάντ, της πρωτεύουσας της Σαουδικής Αραβίας. Αν και ζει περιτριγυρισμένη από ένα συντηρητικό περιβάλλον, έχει αστείρευτο κέφι, είναι πολυμήχανη και συνεχώς προκαλεί τα όρια του επιτρεπτού. Έχει ερωτευτεί ένα πράσινο ποδήλατο και αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει. Στο δρόμο της θα βρει πολλά εμπόδια αλλά δεν θα το βάλει κάτω. Ακόμα και αν στη χώρα της θεωρείται ανήθικο για ένα κορίτσι να κάνει ποδήλατο!

Ένας κινηματογραφικός άθλος, το «Wadjda» είναι η πρώτη ταινία γυρισμένη εξ ολοκλήρου στη Σαουδική Αραβία, και την οποία μάλιστα σκηνοθέτησε γυναίκα. Και όλα αυτά σε μία χώρα όπου έχει απαγορευθεί η λειτουργία κινηματογράφων εδώ και 30 χρόνια και όπου απαγορεύεται στις γυναίκες να ψηφίζουν και να οδηγούν ακόμα και ποδήλατο.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ » Reem Abdullah » Waad Mohammed » Abdullrahman Al Gohani » Ahd » Sultan Al Assaf

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ » Haifaa Al-Mansour ΔΙΑΡΚΕΙΑ » 98 λεπτά ΠΡΕΜΙΕΡΑ » 26-09-13

ΔΙΑΝΟΜΗ » Feelgood Entertainment LINKS » Imdb

Πηγές: Α) http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=9068 και Β) http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10030037

ΣΥΡΙΑ : Η γυναίκα στη συριακή επανάσταση, μέσα από τα μάτια επαναστατριών γυναικών

Από διαδήλωση σε διαδήλωση άρχισαν να γνωρίζουν η μία την άλλη. Το κοινό τους στοιχείο ήταν το αίσθημα της ευθύνης προς τη χώρα τους, την οποία είχε σφετεριστεί το τυραννικό καθεστώς εξυπηρετώντας μόνο τα δικά του συμφέροντα όσα χρόνια βρισκόταν στην εξουσία. Αυτό τις παρακίνησε να δημιουργήσουν, με όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, μια ομάδα εργασίας για να υποστηρίξουν το επαναστατικό κίνημα που στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος.

Συμμετείχαν στις εβδομαδιαίες ειρηνικές διαδηλώσεις δίπλα στους άνδρες στην πόλη τους, Salamyeh. Όταν τον Αύγουστο του 2011 το καθεστώς αποφάσισε να καταπνίξει την ελεύθερη φωνή της πόλης με μια βίαιη εκστρατεία μαζικών συλλήψεων που επηρέασαν τους πιο φιλειρηνικούς ακτιβιστές στη Salamyeh, οργάνωσαν γυναικείες διαδηλώσεις για να υποστηρίξουν την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των συλληφθέντων γιων τους. Οργάνωσαν καταλήψεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στους περισσότερους δρόμους της πόλης, με πιο γνωστή την καθιστική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης, ακριβώς πριν από την Ημέρα της Μητέρας τον Μάρτιο του 2012. Το αίτημά τους για την απελευθέρωση των συλληφθέντων δεν αναγνωρίστηκε από τον διοικητή των δυνάμεων ασφαλείας της περιοχής, ο οποίος μάλιστα αντέδρασε έντονα στέλνοντας παραστρατιωτικές ομάδες, τις shabbiha, να επιτεθούν και να συλλάβουν όλους εκείνους που προσπαθούσαν να προστατέψουν ή να υπερασπιστούν τους διαδηλωτές.

Λόγω της έντασης της καταστολής και της επιτήρησης της πόλης και λόγω του αυξημένου κινδύνου σύλληψης, οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης Salamyeh έπρεπε να βρουν άλλον τρόπο ώστε να ακουστεί η φωνή τους σε όλον τον κόσμο και σε όλους τους γιους της χώρας, όπως διοργανώνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες σε ένδειξη αλληλεγγύης κάθε βδομάδα στα σπίτια τους με όλα τα παιδιά της συριακής επανάστασης και γράφοντας προκηρύξεις που διευκρινίζουν τη θέση τους σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία εν γένει, και της πόλης Salamyeh ειδικότερα. Οι προκηρύξεις διαβάζονταν κατά τη διάρκεια των καθιστικών διαμαρτυριών, δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο μέσα από τη δική τους ιστοσελίδα και μοιράζονταν τυπωμένες στους πολίτες της πόλης.

Για τον Παύλο

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com

Γράφω και σβήνω αδιάκοπα, εδώ και ώρα. Γιατί είναι λίγο ό,τι γράψω. Νιώθω πληγή στα ίδια σημεία και το αίμα τρέχει για μέρες. Ντρέπομαι να το πω όμως, γιατί μια μάνα σπαράζει• κι όταν η μάνα σπαράζει κανονικά ράβεις το στόμα• σ' έναν πατέρα άδειασε η αγκαλιά κι έμειναν να κρέμονται πέρα-δώθε τα λόγια στον αέρα• μια νέα γυναίκα, η κοπέλα του - κόπηκε στα δύο - αλλού το σώμα αλλού η καρδιά και το μυαλό της• και κάποιοι φίλοι, κάποια παιδιά, γυρνάνε τον χρόνο πίσω κάθε λεπτό που περνάει και ξαναζούν τις στιγμές βασανιστικά σαν λούπα να βρουν αν υπάρχει κάτι να βρεθεί. Το γεμάτο ντροπή και πόνο νέο του χαμού του Παύλου, μας ταξίδεψε απ' άκρια σ' άκρια του κόσμου. Τέτοιες στιγμές όλα ειπώθηκαν απ' όλους. Βουή. Βόμβοι υψηλών συχνοτήτων, εξυπνάδες, βρυχηθμοί λιονταρίσιοι, ομοιοκατάληκτα συνθήματα, φωνές ψυχραιμίας, γεννητούρια με νέα κινήματα και νέες σελίδες στο βιβλίο της Ιστορίας. Φτύσαμε το δάχτυλο και βιαστήκαμε να γυρίσουμε σε νέα καθαρή σελίδα. Χωρίς μολυβιά ούτε μαχαιριά σε σχήμα «γάμα». Γάματα.

Πριν λίγες μέρες ξύπνησα με τηλέφωνο δημοσιογράφου και τα κακά μαντάτα για τον Παύλο. (Ειρωνεία: «Κακά Μαντάτα» έλεγαν το πρώτο του συγκρότημα). Σαββατιάτικα προχτές ξύπνησα με τα νέα των συλλήψεων. Εντάξει. Παράξενα εντάξει. Με χιλιάδες ερωτηματικά σε παρένθεση. Χάρηκα για τον φίλο μου τον Παύλο που αν από κάπου βλέπει θα κάνει τις γνωστές παρεϊστικες αντρικές χειρονομίες με τις παλάμες τεντωμένες προς τη βουβωνική χώρα. Και θα πιει ένα σύννεφο μπύρας για τους βουβούς και τους βουβώνες αυτής της χώρας. Χάρηκα που η θυσία του έβαλε λίγο νου στη hip hop παλιοπαρέα. Και που βεβαίως τράβηξε το μαντήλι από την τυφλή δικαιοσύνη να κάνει επιτέλους τη δουλειά της, όπως κάθε νορμάλ νοικοκυραίος. Αλλά όλο αυτό το σκηνικό με τις χειροπέδες, και τις «συγκλονιστικές» αποκαλύψεις, με αφήνουν με τον ίδιο φόβο. Ότι παρ' όλα αυτά η μπόχα για όσους σκέφτονται θα γίνει ακόμα πιο έντονη τώρα, μιας και συλλάβανε την τάπα. Τους φελλούς που κλείνανε τον υπόνομο. Γιατί αν αυτά τα σιχάματα γελάνε μαζί μου ή και μαζί μου, κάτι θα πάει χαμένο, Παύλο.
Προς το παρόν, (αλλά και στο μέλλον, στις ιστορίες που θα διηγούμαι), ο Παύλος θα γυρίζει στο μυαλό μου γελώντας με το ελαφρώς στραβό γελάκι του και τη χαρακτηριστική άρθρωση.
                                                 
Ο κουρνιαχτός θα κάτσει και η εποχή θα μας πει τι γουστάρει να γίνει στη συνέχεια. Πάντως εγώ και το Low Bap μου θα φυσάμε κόντρα. Και όπως κι ο Παύλος, πέθανε σαν «φύλακας στη σίκαλη» προσέχοντας τους φίλους του απ' τους φασίστες, μακάρι κι εγώ και το Low Bap μου να πεθάνουμε προστατεύοντας παιδιά απ' το τέρας του φασισμού του μέλλοντος αιώνος... Αυτό και αμήν.

*Η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) είναι μέλος των Active Member.
http://www.protagon.gr/

Δεν θέλω να πάω σχολείο!

"Δεν θέλω να πάω σχολείο! Δεν θέλω, δεν θέλω!"
http://tvxs.gr/

The Strokes- Reptilia

Μόνο έτσι η ζωή είναι ωραία

Photo: vin dog/Flickr

Σεπτέμβριος 1999. Είμαι τριαντατριών -έχω τα χρόνια του Χριστού, που έλεγαν οι παλιοί- αντίθετα όμως από Εκείνον, εγώ δεν νοιάζομαι να διδάξω τίποτα σε κανέναν. Ζω σάμπως να έχω κάνει κοπάνα απ’ το σχολείο στα δεκάξι μου και να μην έχω επιστρέψει ποτέ. Δεν έχω καμιά απολύτως πρόθεση ούτε να σοβαρευτώ ούτε να νοικοκυρευτώ, πόσω δε μάλλον να πλουτίσω.
Ουσιαστικά είμαι πλούσιος. Κατοικώ σε ένα ισόγειο εσωτερικό διαμέρισμα τριάντα τετραγωνικών στην πλατεία Κολιάτσου. Σε πολυκατοικία του 1960. Δύο δωμάτια, κουζινίτσα, μπάνιο (με ροζ, «κουφετί» πλακάκια, όπως συνηθιζόταν τότε), το γραφείο μου, το κρεβάτι μου, ένα μικρό μπαλκόνι στον φωταγωγό… Στον πυθμένα τού φωταγωγού, δυο μέτρα από κάτω μου, παίζουν μαύρα παιδάκια ενώ οι γονείς τους τηγανίζουν ρύζι ή γονατίζουν σε τρύπιο χαλί με το κούτελο προς τη Μέκκα. Η Κολιάτσου και τα πέριξ είναι μια μικρή Αφρική. Κομμωτήρια για ράστα, ιδιωτικά τηλεφωνικά κέντρα -χίλιες δραχμές η πεντάλεπτη σύνδεση με Νιγηρία-, κλαμπ με μαύρικη μουσική και αραπίνες που μπαλαμουτιάζονται με τους δικούς τους φόρα-παρτίδα μες στον δρόμο. «Έχουμε καταντήσει μετανάστες στην ίδια μας την πόλη!» γκρινιάζουν μέσα απ’ τις μασέλες τους οι παλιοί Κυψελιώτες. Εμένα μου αρέσει να είμαι μετανάστης, με ενθουσιάζει το πολυφυλετικό αυτό χύμα -δεκάδες γλώσσες στον αέρα και άλλες τόσες μυρωδιές εξωτικών φαγητών-, μου επιτρέπει, μεταξύ των άλλων, να πηγαίνω στο περίπτερο με τις πιζάμες, μέσα σε τόσες κελεμπίες ποιος θα με κοιτάξει στραβά;

Καθαρά και ξάστερα

Τις πιο σοφές κουβέντες σπάνια τις ακούς από επίσημα και αναγνωρισμένα χείλη. Συνήθως τις λένε μεταξύ τους οι απλοί άνθρωποι, σε παρέες, καφενεία, παγκάκια και στις βόλτες. Ενίοτε, όμως, τις ακούς και σε Δημοτικά Συμβούλια, όπως έγινε στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης.
Το βίντεο με την ομιλία του Θέμη Σεβαστιάδη κοσμεί, ήδη, πολλά wall στο facebook και κυκλοφορεί εξίσου ως viral στο twitter. Λογικό, λέει πράγματα αυτονόητα, πράγματα που θες να πιστεύεις ότι αρκετός κόσμος τα έχει στο κεφάλι του, αλλά που πλέον δεν έχεις βάσιμες ελπίδες ότι ισχύει κάτι τέτοιο.
«Αυτή η κοινωνία δεν έχει καταλάβει ότι τον εκτρέφει τον φασισμό, χρόνια, στο σύνολό της», λέει και -νομίζω- είναι ο μόνος που ζητά «συγγνώμη» από επίσημο βήμα και ανοιχτό μικρόφωνο. Κανείς άλλος δεν το έχει κάνει, κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να το πει, έστω και για τους τύπους. Βλέπετε, η μύτη είναι πολύ ψηλά και το καλάμι πολύ μακρύ για να κατέβει ο επίσημος άρχοντας από πάνω του.
Δείτε το βίντεο και αναλογιστείτε μία προς μία τις κουβέντες του. Για το πόσες φορές στο σχολείο η ψυχολογία της μάζας και η παιδική αφέλεια σας έκανε να συμπεριφερθείτε ρατσιστικά και για το πόσες φορές «χάψατε» το σκεπτικό με τη φτώχεια και την επίδρασή της πάνω στη φασιστική λογική που κουρνιάζει στο κεφάλι μας. «Η φτώχεια είναι απλά ο καταλύτης, υπάρχουν κοινωνίες φτωχές που δεν οδηγήθηκαν στον φασισμό... Πάνω σε αυτή τη μισαλλοδοξία και τον φόβο έκαναν καριέρα τόσα χρόνια». Τελεία. Παύλα.
Υ.Γ.: Στην αρχή του βίντεο, κάποιος από τους επίσημους άρχοντες εγκαλεί τον κ. Σεβαστιάδη για την εμφάνισή του. «Με αυτό το παντελόνι δεν θα σας κάνω δεκτό ξανά». Αφού λύσουμε τα προβλήματα με τα σκισμένα τζιν, μπορούμε να ασχοληθούμε με πιο σοβαρά θέματα.

Πηγή:  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=27934

Hip Hop και Low Bap: Αυτό που εκείνος θα ‘θελε

Συνέντευξη Τύπου παραχώρησαν σήμερα στην ΕΣΗΕΑ εκπρόσωποι της χιπ χοπ μουσικής σκηνής με αφορμή τη δολοφονία του μουσικού - γνωστού για την αντιφασιστική του δράση - Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Η Συνέντευξη Τύπου διοργανώθηκε μετά από πρόταση του φίλου του Παύλου, Θανάση Περάκη (a.k.a. Tiny Jackal) και προσέλκυσε πολλούς μουσικούς με κεντρικό σύνθημα την καταδίκη του φασισμού. Πρόθεση των παρευρισκόμενων, όπως τόνισαν, είναι να κάνουν το όραμα του Παύλου Φύσσα πραγματικότητα. Ποιο ήταν αυτό; Να δει τη μουσική σκηνή της χιπ χοπ ενωμένη.

“Ο Παύλος Φύσσας δεν ήταν ούτε αριστερός, ούτε δεξιός. Τον ένοιαζε να είναι ελεύθερο μυαλό”, λέει ο Θανάσης Περάκης. “Δεν ήταν ούτε ΚΚΕ, ούτε ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουν γραφτεί πολλά για την δολοφονία και δεν πρέπει να το αφήσουμε αυτό να συνεχίζεται”, συμπληρώνει. 

Ο Παύλος Φύσσας, όπως περιγράφει ο Tiny Jackal ήταν ενεργό μέλος της ραπ μουσικής. Έκανε συναυλίες για ανθρώπους που είναι άρρωστοι δίνοντας τα έσοδα για να τους βοηθήσει. Έδινε κουβέρτες σε άστεγους. Προσέφερε φαγητό. “Δεν έβγαινε να παίξει πόλεμο στους δρόμους. Όταν κατεβαίναμε σε διαδήλωση και γινόντουσαν φασαρίες μου έλεγε παμε να βρούμε έναν κουλουρα να τους πετάξουμε σουσάμι να πέσουν πάνω τους τα περιστέρια”. Όπως λέει ο ίδιος, ο Φύσσας είχε δυο οράματα: Το ένα ήταν να ενώσει ξανά την σκηνή του χιπ χοπ, και το άλλο ήταν να φτιάξει ένα ίδρυμα που θα προσέφερε στέγη, γράμματα και πολιτισμό.

Ήταν ακόμη ζωντανός και πάλευε, ρε ζώα!

του Οδυσσέα Ιωάννου

Ναι στην ψυχραιμία. Ναι στον πόλεμο εναντίον τους με τα δικά μας και όχι με τα δικά τους μέσα (όσο τα έχουμε ακόμα). Είμαστε το μέσον, αυτό μας χαρακτηρίζει και όχι ο σκοπός. Ναι στην ενδυνάμωση της Παιδείας και της τέχνης, ως οχυρώματα απέναντι στην άρρωστη σκέψη με τις φασιστικές μεταστάσεις. Ναι στην πίστη στο καλό. Ακόμη κι αν γνωρίζουμε πως αυτές είναι ορισμένες από τις ουτοπίες που μας πυρπόλησαν και μας πυρπολούν ακόμη το μυαλό. Ξέρουμε καλά πια, και από την πολύ πρόσφατη Ιστορία, πως ακόμη κι ένας άνθρωπος που «χτίστηκε» με όλες τις προδιαγραφές για να είναι άνθρωπος, μπορεί να προβεί σε θηριωδίες, όταν κλονιστούν οι παράμετροι που τον κρατάνε στην ευθεία του. Αξίζει όμως να ματώσουμε στην προσπάθεια, για να κερδίσουμε μία πιθανότητα παραπάνω (ακόμη κι καταφέρουμε να κάνουμε το 1 τοις χιλίοις, 2) για να μη συμβεί.

Αυτός είναι ένας από τους στόχους των κοινωνιών. Να δημιουργεί το περιβάλλον που θα κρατάει εν υπνώσει το τέρας μέσα μας. Δεν εννοώ πως είμαστε γεννημένοι μόνο για το κακό, λέω απλά πως αυτό δεν θα μπορέσει ποτέ μα ποτέ να σβηστεί από τα κύτταρά μας. Οι κοινωνίες οφείλουν να το πολεμήσουν όταν αυτό θα αποκτήσει συλλογική έκφραση. Ή να το αποτρέψουν πριν συμβεί.
Διάβασα με πολύ προσοχή τις τοποθετήσεις σοβαρών ανθρώπων από όλους τους χώρους, της επιστήμης, της Παιδείας, του πολιτισμού. Αρκετοί υποστήριζαν πως τον φασισμό θα τον νικήσουμε σε αυτά τα γήπεδα. Δεν συμφωνώ με το ρήμα. Δεν θα τον νικήσουμε, θα τον κρύψουμε. Γνωρίζετε πολύ καλά όσοι διαβάζετε κατά καιρούς τα κείμενά μου, πως η πίστη μου στην τέχνη και στον πολιτισμό είναι τεράστια. Έχω αντιμετωπίσει ουκ ολίγες φορές τις κατηγορίες αλλά και τη χλεύη, από σχολιαστές του protagon για αυτή μου την πίστη. («Καλά, γράψτε κανένα τραγουδάκι για να περνάμε την ώρα μας και αφήστε τη σοβαρή πολιτική στους οικονομολόγους και στους ρεαλιστές πολιτικούς. Τα βιβλία δεν τρώγονται, ζήστε στο συννεφάκι σας...», κ.λπ.)

Παρ' όλα αυτά, δεν έχω αυταπάτες. Αυτή μου η πίστη, αυτή μου η «λύσσα», γνωρίζω πολύ καλά πως στην καλύτερη περίπτωση θα έχει ως συλλογικό κέρδος την ελαχιστότατη αύξηση της πιθανότητας να κάνουμε το καλό και όχι το κακό. Όπως ανέφερα και πριν, αξίζει ακόμη κι αν την αυξήσουμε κατά 1 τοις χιλίοις.

Δεν θα εξαφανιστούν οι φασίστες. Αλλά πρέπει να βρούμε τους τρόπους (ποινικούς, συνταγματικούς) να διαλύσουμε κάθε συλλογική τους έκφραση.

Αν το καταφέρουμε αυτό, εκείνοι θα ξανακρυφτούν μέσα στα κόμματα. Σε όλα! Με άλλες ποσοστώσεις σαφώς, αλλά σε όλα, μηδενός εξαιρουμένου! Δυστυχώς, είναι το καλύτερο που μπορούμε να ελπίσουμε. Θα μου πεις, εννοείς να σπάσουμε τους όγκους και να αφήσουμε τα καρκινικά κύτταρα να διασπαρούν σε όλα τα υγιή μέλη του σώματος; Ιατρικώς, είναι απαράδεκτη πρακτική, αλλά κοινωνικά αυτό δεν συνέβαινε πάντα; Ζούσαμε σε μία εκεχειρία. Υπήρχαν χρήματα, δουλειές, προοπτικές και είχαμε κάνει όλοι μία συμφωνία σιωπής. (Εντάξει, όχι όλοι, οι περισσότεροι). Δεν σε πειράζω, δεν με πειράζεις. Το ξέρω πως είσαι φασίστας, αλλά όσο δεν αποκτάς συλλογική έκφραση και δεν διεκδικείς ακόμη και την κυβέρνηση, σε αντιμετωπίζω σαν έναν ακόμη μαλάκα. Αλλά ο μαλάκας όταν βρει μαλάκες για παρέα, γίνεται και δολοφόνος. Βέβαια, αυτή η «ειρήνη» είχε στηθεί επάνω στην ευκολία και την ανεμελιά (και πάλι όχι για όλους) που ρόλαρε η ζωή μας. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε και τον χλευασμό οποιασδήποτε μορφής πολιτικοποίησης και νοιαξίματος για τα κοινά, μέσω της life style λαίλαπας (που σαβούριασε μυαλά ώστε να τους ακούγεται «λογική» τώρα η θεωρία των δύο άκρων) τότε δεν λείπουν και πολλές ψηφίδες για να ολοκληρωθεί η εικόνα της σαστισμένης γειτόνισσας μπροστά στο μαχαίρωμα του Παύλου.
Και μη με αδικήσεις ρωτώντας με «δηλαδή, ο φασίστας γεννιέται; δεν είναι προϊόν των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών;». Όχι, ο φασίστας δεν γεννιέται φασίστας. Γεννιέται άνθρωπος. Που σημαίνει, πως εμπεριέχει και τον φασίστα.
Εξάλλου οι «πάτρωνές» τους, δεν είναι τα ξυρισμένα κρανία με τα ρόπαλα, είναι πολύ πιο καλοντυμένοι κύριοι με εξαιρετικούς τρόπους…
Το σκοτεινό κομμάτι δεν το έχει η κοινωνία -γενικώς και αορίστως- το έχει ο άνθρωπος. Και είναι αυτοάνοσο. Και ύπουλο. Όταν όμως εμφανιστεί στο σώμα σου, οφείλεις να το απομονώσεις ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να ακρωτηριάσεις το δεξί σου χέρι.

Υ.Γ.: Και, ρε πούστη μου, είναι ακόμη ζωντανός. Είναι χίλιες φορές πιο χυδαία η δημοσίευση της φωτογραφίας από την περιύβριση νεκρού. Η φωτογραφία ενός δολοφονηθέντος -πολιτικής δολοφονίας- θα μπορούσε σε κάποια χρόνια να δημοσιευτεί -με τη συγκατάθεση των συγγενών του- και να αποτελεί ένα ντοκουμέντο μιας μαύρης στιγμής της Ιστορίας μας. Αλλά ήταν ακόμη ζωντανός και πάλευε, ρε ζώα!
http://www.protagon.gr/

Who doesn' t want to get drunk in this way...?

Ξύπνησε από το κώμα η 17χρονη Ασπασία

Μισάνοιξε τα μάτια και αντέδρασε στο άγγιγμα της μητέρας της...!

Η 17χρονη Ασπασία από το Άργος, η οποία νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΚΑΤ, μισάνοιξε τα μάτια της και αντέδρασε στο χάδι της μητέρας της. Πριν από 40 ημέρες η Ασπασία δέχθηκε πυροβολισμό από τον πατέρα της στην κεντρική πλατεία του Άργους. Ο 47χρονος επιχειρηματίας αυτοπυροβολήθηκε μετά την πράξη του και σε σημείωμα που άφησε εξηγούσε ότι με την πράξη του ήθελε να εκδικηθεί τη σύζυγό του που τον χώρισε...

Η φυλλάδα ας μείνει να χάσκει κρεμασμένη, της Άντας Ψαρρά

Η φυλλάδα που έχει αναδείξει με τον εκδότη της κάθε πτυχή του αγοραίου ρατσισμού, που έχει αναδείξει όλες τις πτυχές των «προσωπικών» στιγμών των στελεχών της Χρυσής Αυγής, που έχει κατασκευάσει το ρεπορτάζ με την φωτογραφία της μαμάς του χρυσαυγίτη Πλωμαρίτη (εκείνου με τα λαμπατέρ από δέρμα) που τάχα τη βοηθούσαν στο ΑΤΜ της τράπεζας, η φυλλάδα που δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να μιλήσει για το ελληνικό αίμα και τη βρώμα των αλλοδαπών, η «πλούσια» φυλλάδα με τα επιχειρηματικά αόρατα νταλαβέρια τολμάει να συγκρίνεται με τα ιστορικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων.

Εφημερίδων που στην προσπάθειά τους να αποδείξουν ότι ο φόνος του Λαμπράκη δεν ήταν τροχαίο (ΑΥΓΗ) ή ότι ο θάνατος του Παναγούλη δεν ήταν τυχαίος (ΝΕΑ), έδειξαν η μεν πρώτη τον αγωνιστή χτυπημένο και διασωληνωμένο η δε δεύτερη το σώμα του Αλέξανδρου Παναγούλη.

Τώρα η φυλλάδα αυτή τυπώνει το πρωτοσέλιδο με τη φωτογραφία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα να ξεψυχάει και τολμάει να συγκρίνει την εμετική της κλειδαρότρυπα με το ιστορικό πρωτοσέλιδο της ΑΥΓΗΣ. Βάζει τη φωτογραφία του Παύλου μαζί με τη μαύρη ιδεολογία που προπαγανδίζει στις σελίδες της χρόνια τώρα ανεβάζοντας τα ποσοστά των φασιστικών αντανακλαστικών μιας ποδοπατημένης κοινωνίας.

Έχοντας ξεφτιλίσει κάθε υπόνοια δεοντολογίας αλλά χωρίς έστω ένα ψήγμα σεβασμού στην οικογένεια βάζει την φωτογραφία του νεκρού παιδιού τους για να πουλήσει το αίμα του στα περίπτερα.

Ας μείνει  λοιπόν να χάσκει έτσι κρεμασμένη η φυλλάδα αύριο στα περίπτερα για να θυμόμαστε όλοι ότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, όπως δουλειά πολλή έγινε για να μπορέσει να φτάσει η ναζιστική συμμορία στα ποσοστά που έφτασε και τώρα να θρηνούμε εκ των υστέρων τους νεκρούς και τους μαχαιρωμένους Ελληνες και αλλοδαπούς.
 http://tvxs.gr/