Τέλος εποχής – End of an era

• Έχουμε ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό
• Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.
• Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.
• Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.
• Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
• Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.
• Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
• Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
• Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
• Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.
• Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.
• Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.
• Έχουμε μάθει πώς να κερδίζουμε το ψωμί μας, αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή.
• Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.
• Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο, ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.
• Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
• Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
• Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.
• Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
• Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.
• Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
• Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.
• Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων.
• Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.
• Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.
• Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
• Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.
• Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.

Ζήσαμε μια εποχή με περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη…
με περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις…
με φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες… 
με περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση…
Μια εποχή του κόσμου της “ειρήνης”, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων… 
Μια εποχή που προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι Ζωή στα χρόνια μας… 
Μια εποχή που πολλαπλασιάσαμε τα αποκτήματά μας, αλλά μειώσαμε τις αξίες μας… 
Μια εποχή που διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι το εγώ μας… 
Μια εποχή που κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό… 
Μια εποχή που μάθαμε πώς να “κερδίζουμε το ψωμί μας”, αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη Ζωή.

 

Αυτή η εποχή ρίχνει αυλαία.

Ναι έχει πόνο.

Γιατί η πληγή χρειάζεται να απολυμανθεί. 
Γιατί τα συστήματα πεποιθήσεων δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. 
Γιατί χάσαμε τη Γη κάτω από τα πόδια μας.

Όμως η Γη είναι εκεί,ο ήλιος είναι εκεί, η θάλασσα είναι εκεί, τα αστέρια είναι εκεί, η φύση είναι εκεί, τα πάντα είναι στη θέση τους. 
Εκεί. 
Πάντα ήταν.

Μένει μόνο ο άνθρωπος να συμπληρώσει το παζλ. 
Να επαναπροσδιοριστεί.

Βαδίζουμε σε ουσιαστικότερες ιδέες, σχέσεις, συναισθήματα.

Καλή μας δύναμη!

Δείτε ακόμη: Δεν Έχω Πια Χρόνο…

Το τίμημα

Η μάχη στην ψυχή του ανθρώπου (οι δυό λύκοι)

Μάθε να συγχωρείς (είναι δύναμη)!

Το νόημα της ζωής σε πέντε φράσεις

Πηγή: staxiologimata.blogspot.gr

Αν σκοτωθεί ένας εξεγερμένος...

Του Φοίβου Δεληβοριά

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μερικοί μη εξεγερμένοι κοιμούνται για μεσημέρι. Κι ονειρεύονται ένα κράτος που θα δείξει επιτέλους ότι είναι προστάτης τους σκοτώνοντας έναν που έχει εξεγερθεί.

Αν σκοτωθεί, λέν μέσα στο όνειρο, το κράτος θα μπορεί πια να μας προστατέψει ολοκληρωτικά , χωρίς αντιρρήσεις, κι εμάς μαζί μ’ αυτούς που προστάτευε πάντα: τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών, τους μεγάλους παρανομούντες που μπορούν να εκβιάζουν με αποκαλύψεις , τα όργανα του Νόμου, της Τάξης που διαφθείρονται ή και δολοφονούν, όσους γεννήθηκαν μετά και μέσα από την παρακμή του.

Και τότε –ναι!- θα έχουμε ένα δυνατό Κράτος. Και θα τρέχουμε σε κάτι λειβάδια με ωραίες μουσικές και θα αισθάνονται κι εμάς λίγο προστατευμένες οι ψυχούλες μας. Και τα σωματάκια μας. Και τα εβένινα, στιλπνά πληκτρολογιάκια μας.

tvxs.gr

Τα μεγάλα βουνά

• 

  photo: Νίκος Δήμου

• '

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Έξω από τα μνημόνια και τις πολιτικές, έξω από την τρόικα και τις περικοπές, υπάρχουν πάντα τα μεγάλα ελληνικά βουνά, που αυτές τις μέρες δέχονται τα πρώτα χιόνια.

Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία στις 29 Νοεμβρίου 2014. Πυκνή ομίχλη έζωνε την Αράχοβα. Περπατούσα έξω από το χωριό, σε μονοπάτι, να μη βλέπω τα τζιπ και τα SUV, αλλά το τοπίο όπως το γνώριζα από παιδί. Και μέσα μου τραγούδαγα, όπως στο Δημοτικό Σχολείο:

Καλότυχά ’ναι τα βουνά, ποτέ τους δεν γερνάνε·

το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνια,

και καρτερούν την άνοιξη, τ’ όμορφο καλοκαίρι,

να μπουμπουκιάσουν τα κλαριά, ν’ ανοίξουνε τα δέντρα,

να βγουν οι στάνες στα βουνά, να βγουν οι βλαχοπούλες,

να βγουν και τα βλαχόπουλα λαλώντας τις φλογέρες.

Τώρα οι βλαχοπούλες μιλάνε στο κινητό – και πόσα βλαχόπουλα παίζουν φλογέρα;

Ωστόσο, γυρίζοντας στην Αθήνα και ακούγοντας στα ραδιόφωνα την ακατάσχετη φλυαρία για την προεδρική εκλογή και το δημοσιονομικό έλλειμμα, σκέφθηκα να φέρω στο Protagon ένα αεράκι από τα ψηλά βουνά, που είναι πάντα εκεί και θα παραμείνουν, όταν θα έχουμε όλοι ξεχαστεί, πρόεδροι και υπουργοί, γραφιάδες και τραπεζίτες, πλούσιοι και φτωχοί.

Ένα αεράκι αιωνιότητας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Δώστε την ευκαιρία της Παιδείας στο Νίκο Ρωμανό

Εξ αρχής αισθάνομαι την ανάγκη να δηλώσω ότι δεν είμαι αναρχικός, ούτε γνωρίζω το Νίκο Ρωμανό. Αν και ως πατέρας παιδιών σε αυτή την ηλικία, αλλά και έχοντας περάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου σε πανεπιστήμια, ανάμεσα σε φοιτήτριες και φοιτητές της ηλικίας του Ρωμανού, είναι λίγο σαν να τον ξέρω...

Καταλαβαίνω τι σημαίνει να είσαι νέος και να ζεις σε μια κοινωνία άδικη, σκληρή, καταθλιπτική και αυτοκαταστροφική, που ισοπεδώνει τα όνειρα των νέων για κοινωνική αλλαγή και δικαιοσύνη. Μην ξεχνάμε ότι η σημερινή γενιά, είναι η πρώτη γενιά της πρόσφατης, τουλάχιστον, ιστορίας μας, που είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Χωρίς αυτά τα παιδιά να έχουν φταίξει στο παραμικρό. Όπως άλλωστε δεν είχε φταίξει σε τίποτε ο φίλος του Ρωμανού, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος...

Η ξεχασμένη τέχνη του φλερτ

• 

  photo: litterart@flickr

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Ταχυδρομείο. Ουρά βαρβάτη. Χαρτάκι νούμερο 78. Εξυπηρετείται το 35. Χέσε μέσα!

Κάθομαι στη δεύτερη σειρά, ακριανή καρέκλα. Μπροστά μου κυρία θαμπή. Μπαίνει κύριος τύπου Κωνσταντάρας. Αφήνει μυρουδιά καθαριότητας και κολόνιας. Πλησιάζει την καρέκλα δίπλα στην κυρία. Άπλετος χώρος, ωστόσο... Κάνει μια κίνηση σαν να τη ζητήσει για χορό, απλώνει το χέρι του μπροστά και το πηγαίνει προς τα πίσω, αλλάζοντας τη φορά της παλάμης κατά τη διαδρομή. «Θα μπορούσα, ωραία μου κυρία;» τη ρωτάει, υπονοώντας «θα μπορούσα να καθίσω δίπλα σας;». Η θαμπή κυρία φωτίζεται σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο μόλις το βάζεις σε πρίζα. Συγχρόνως ψηλώνει, αν και καθιστή.

Μετά από λίγο την κατασκοπεύω να τακτοποιεί τα μαλλιά της βάζοντας μια τούφα πίσω από το αφτί της. Βεβαίως πιάνουν μια κουβέντα με ενδιάμεσες στάσεις αμηχανίας από την πλευρά της γυναίκας, βεβαίως του χαμογελάει όταν έρχεται η σειρά της να σηκωθεί και βεβαίως τον αποχαιρετάει, εκείνον προσωπικά, όταν φεύγει, με ένα «Καλή σας μέρα, λοιπόν... ». Το «λοιπόν» με εκκρεμότητα τελείας κάνει τη διαφορά. Κοίτα τι θαύματα κάνει ένα «Ωραία μου κυρία» σ΄ ένα ταχυδρομείο. Η τέχνη του φλερτ. Η υψηλή τέχνη. Ξεχασμένη. Θυμάστε μια φράση της Μερκούρη; «Δεν βγαίνω, πια, τα βράδια γιατί δεν φλερτάρουν οι άνθρωποι. Τι νόημα έχει να βγεις αν δεν φλερτάρεις».

Το φλερτ είναι η μαγεία του μινιμαλισμού στο λόγο και η ετοιμότητα του χιούμορ. Το φλερτ θέλει χρόνο, το φλερτ θέλει μυαλό σπίρτο... Μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, θέλει το κλάσμα του δευτερολέπτου που το σπίρτο τρίβεται στο σπιρτόκουτο και κάνει εκείνα τα βεγγαλικά, τα τόσα δα, που δεν γίνονται όμως φωτιά. Και λες, αφελώς, «πτου! Δεν άναψε». Μα θα έχανες τα βεγγαλικά της στιγμής! Μιλάω για σπίρτα σε χρόνια πυρομανών. Δεν «το έχουν» τα χρόνια μας, ούτε «το έχουμε» ως λαός. Έχουμε παραπάνω δόση καχυποψίας απ΄ όση αναλογεί σε φλερτ. Μια καλή κουβέντα και ολόκληρος μηχανισμός τρόμου και πιθανοτήτων μπαίνει μπροστά με τη μια... Και τι θέλει αυτός; Και μήπως πάει να με κλέψει; Και σφίγγεις την τσάντα. Από το «για ποια με πέρασε;» μέχρι του να σφίγγεις την τσάντα μη σε κλέψουν, είναι γενιές δρόμος! Έχουμε και ακραία κτητικότητα. Μεσογειακό ταμπεραμέντο μπορείς και να το πεις για να το εξευμενίσεις.

Το φλερτ δεν διεκδικεί. Είναι ένα γρήγορο τσεκ απ των αισθήσεων. Τι να την κάνεις τη μαγνητική τομογραφία; Είμαστε και πληθωρικοί. Όλα τα πιάτα με τη μια πάνω στο τραπέζι. Το φλερτ είναι η χαρά της διαδικασίας. Έχει ορντέβρ και επιδόρπιο. Όχι κυρίως γεύμα. Και ποτέ δεύτερη μερίδα. Θέλει δοσομετρία ζαχαροπλαστικής, όχι μαγειρικής. Προκύψαμε και αγενείς. Σκοτώνονται να μπούνε, δυο μαζί, σε μια πόρτα και μετά περιμένουν ξεφυσώντας σαν δράκοι γιατί καθυστερούν. Το φλερτ είναι ευγενές σπορ. Το φλερτ, αγαπητοί μου... STOP. Ήρθε η σειρά μου. Κοίτα πόσο εύκολα πέρασε η ώρα! Το φλερτ κλείνει το μάτι στον χρόνο. Τον αναγκάζει να κοντοσταθεί έστω για τόσο δα... Λίγο το έχεις; Το θέμα στη ζωή είναι πώς αντιδράς όταν σου την πέφτει ο χρόνος... Άγαρμπος.   

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Γερμανία: Φοιτήτρια έχασε τη ζωή της υπερασπιζόμενη δύο άλλες γυναίκες

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 22ΧΡΟΝΗ

Κεριά, λουλούδια και ευχαριστήρια μηνύματα αφήνουν τις τελευταίες ημέρες οι εκατοντάδες κάτοικοι στην πόλη Όφενμπαχ της Γερμανίας, ως φόρο τιμής στην 22χρονη τουρκάλα φοιτήτρια η οποία έχασε τη ζωή της μετά από δολοφονική επίθεση που δέχτηκε στην προσπάθειά της να διασώσει δύο Γερμανίδες νεαρές από παρενόχληση.

Η 22χρονη φοιτήτρια τουρκικής καταγωγής Tugce Albayrak, έπεσε σε κώμα στις 15 Νοεμβρίου μετά την μεσολάβησή της σε καυγά μεταξύ τριών Σέρβων που παρενοχλούσαν τις δύο κοπέλες σε ένα εστιατόριο.

Η κοπέλα ξυλοκοπήθηκε άγρια στο πάρκινγκ από έναν από τους επιτιθέμενους την ακολούθησε μια ώρα αφού είχε παρέμβει για να βοηθήσει τις δύο γυναίκες που ούρλιαζαν για βοήθεια από το μπάνιο του εστιατορίου.

Η οικογένεια και οι φίλοι της μάταια περίμεναν μια καλή είδηση καθώς βρισκόταν σε κώμα για δύο εβδομάδες, αλλά οι γιατροί στις 26 Νοεμβρίου είπαν ότι έμεινε εγκεφαλικά νεκρή. Έτσι, οι γονείς της πήραν την απόφαση να σταματήσουν τα συστήματα που την κρατούν στη ζωή στις 28 Νοέμβρη, την ημέρα των 23ων γενεθλίων της.

Και σήμερα εκατοντάδες άνθρωποι πραγματοποίησαν σιωπηλές διαμαρτυρίες μπροστά από το εστιατόριο όπου έγινε η συμπλοκή για να αποχαιρετήσουν το γενναίο κορίτσι, ενώ δεκάδες κορίτσια άφησαν μηνύματα όπου χαρακτήριζαν την κοπέλα «ηρωίδα».

Ταχυδρόμος, Πανθεσσαλική Εφημερίδα

Σαν σήμερα «έφυγε» ο Χρόνης Μίσσιος

Σαν σήμερα, έφυγε από τη ζωή ο αντιστασιακός, αγωνιστής της Αριστεράς και συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Ο συγγραφέας του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» άφησε την τελευταία του πνοή στα 82 του χρόνια. Ανυπότακτο πνεύμα: «Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, αλλά δεν θα επιτρέψω ούτε και σε αυτό να με αλλάξει», «Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη»,«Ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη, συμπεριφορά» είναι κάποιες από τις φράσεις του, που τον ακολουθούν.

«Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό» έλεγε στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στην ακτιβιστικήΈρευνα για την Κρίση που δημοσιεύεται από το 2010 στοtvxs.gr, ο Χρόνης Μίσσιος. «Για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου, είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα, το οποίο θα φέρει την αλλαγή. Δεν αρκεί απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε».  

Ζωή... αντίστασης

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά.Η οικογένειά του κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δούλεψε μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον έστειλε ο Ερυθρός Σταυρος μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, πέρασε στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και οργανώθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων.

 
Το 1947 συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ' ένα τυχαίο γεγονός.
 
Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.). Εκεί έμαθε ανάγνωση και γραφή.
 
Ένα «διάλειμμα» ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρήκε στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ.
 

Το πρώτο του βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς...» (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» (Γράμματα, 1988).Διαβάστε επίσης:

• Xρόνης Μίσσιος: H κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!
• Χρόνης Μίσσιος: Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας
• Ο ανεκτίμητος θησαυρός του Χρόνη Μίσσιου. Της Κρυσταλίας Πατούλη

"Εγώ το ταξίδι φιλαράκι τό'κανα.

Ένα έχω να σου πω:

το νου σου

και τα μάτια σου

στους σπόρους του παππού σου."

Χρόνης Μίσσιος

***

tvxs.gr

Αλκίνοος Ιωαννίδης: Μόνο την ουτοπία ονειρεύομαι

[...] Μόνο την ουτοπία ονειρεύομαι. Σηκώνει κοροϊδία η στάση μου, το ξέρω, αλλά δεν αξίζει να ονειρευόμαστε κάτι λιγότερο [...] Από εμάς πρέπει να περιμένουμε πρώτα. Από τα βιβλία που θα διαλέξουμε να διαβάσουμε, την τηλεόραση που θα σβήσουμε για να κοιταχτούμε με τους ανθρώπους μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, από τις συγνώμες που θα πούμε, από τα όπλα που ο καθένας μας θα ανακαλύψει ξεχασμένα στην ψυχή του και στην αγκαλιά του άλλου. Δε βλέπεις τι γίνεται; Όποιος βγει να μοιραστεί κάτι, πέφτουμε όλοι να τον φάμε. Υπάρχει οργή και μίσος που δεν ξέρουμε πού να διοχετεύσουμε, και τα επιστρέφουμε απλόχερα στον εαυτό μας. Αποτελούμε την ευκαιρία ώστε η επιστημονική κοινότητα να επινοήσει, μετά την οικογενειακή ή την ομαδική ψυχοθεραπεία, την εθνική ψυχοθεραπεία [...]

Ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Αλκίνοος Ιωαννίδης ...ανοίγει τη Μικρή βαλίτσα* στηνΚρυσταλία Πατούλη (*Τη νέα του δισκογραφική δουλειά μετά από πεντέμιση χρόνια)

«Και πού να πάω και πού να ‘ρθω
και πού να επιστρέψω
που ‘ναι τα ξένα μακρινά
κι είν’ τα δικά μου ξένα
και πού να επιστρέψω
[…] Μικρή βαλίτσα και βαριά
γεμάτη πέτρα κι ήλιο
είναι το εμπρός ανήλιαγο
κι είναι σκληρό το πίσω
και πού να σ’ ακουμπήσω»
Κρ.Π.: Μια «Μικρή βαλίτσα», τι, πως, και πόσα μπορεί να χωρέσει;  

Αλκ. Ι.: Μπορεί να χωρέσει τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά που θα σε κάνουν να εξακολουθείς να βλέπεις το δικό σου πρόσωπο σε ξένο καθρέφτη. Τη μνήμη, το παρόν και την προσδοκία της μέρας που θα ‘ρθει. Μπορεί να χωρέσει δηλαδή όλα όσα μας αποτελούν στην ουσία μας.

Ο ποιητής και επαναστάτης Γιάννης Ρίτσος

Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 24 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου Έλληνα ποιητή που ανήκει στην λεγόμενη «γενιά του τριάντα». Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά του έργα. Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.Γράφει η Τόνια Γκόρου

«Σπούδασα ιστορία του παρελθόντος και του μέλλοντος στην σύγχρονη σχολή του αγώνα», έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος, του οποίου ο αγωνιστικός λόγος ήταν εναρμονισμένος με την ζωή του. Η ποίηση του ήταν πάντα στενότατα συναρτημένη με τα ιδεολογικά, κοινωνικά και ιστορικά δρώμενα εκείνης της εποχής. Αφουγκραζόταν τον βηματισμό της ιστορίας. Οι στίχοι του είναι γεμάτοι από μνήμες και κόκκινα γαρύφαλλα. Το κύριο σώμα του έργου του συγκροτούν πάνω από 100 ποιητικές συλλογές, 9 πεζογραφήματα και 4 θεατρικά έργα.

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909.  Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου.
Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι τον θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορεί την δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πυραμίδες» και προσλαμβάνεται ως επιμελητής κειμένων στις εκδόσεις «Γκοβόστη».

Η εικόνα που συγκλόνισε τον Ρίτσο

Πρεμιέρα για το νέο ντοκιμαντέρ του Γ. Αυγερόπουλου: AGORÁ

Μετά από τέσσερα χρόνια έρευνας και παραγωγής, το νέο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου, «AGORÁ» ολοκληρώθηκε και είναι έτοιμο για την παγκόσμια πρεμιέρα του. Η ταινία - κιβωτός της ελληνικής κρίσης πρόκειται να προβληθεί την Κυριακή 9 Νοεμβρίου, στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ  CPH:DOX, το οποίο διεξάγεται από τις 6 έως και τις 16 Νοεμβρίου, στην Κοπεγχάγη.

Μετά από δεκατρία χρόνια ενεργούς δημοσιογραφίας και κινηματογραφικής τεκμηρίωσης επίκαιρων θεμάτων σε όλο τον πλανήτη, ο Γιώργος Αυγερόπουλος στρέφει επειγόντως την κάμερά του προς την Ελλάδα και καταγράφει την εξέλιξη της κρίσης από τα πρώτα της στάδια. Παράλληλα, αφουγκράζεται τον αντίκτυπό της και τις επιπτώσεις στις ζωές απλών ανθρώπων, τους οποίους παρακολουθεί σε βάθος χρόνου.

Η αγάπη θα μας διαλύσει

• 

  Photo: David Blackwell./Flickr

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Κρίμα που αδυνατώ να σας σφίξω το χέρι και να σας ευχαριστήσω, παίδες μου αγαπημένοι, γι' αυτό το τροπικό ψηφιακό κύμα αγάπης που στείλατε, για να γλιστρήσει τρυφερά ο παππούς μου έξω από το γήινο ενυδρείο μας. Στοιχηματίζω ότι από το 7ο σύμπαν του θα σηκώνει τώρα ένα ποτηράκι σαββατιανό για να το πιει στις χαρές σας. Τι τα θες όμως; Η αγάπη σας με στήριξε, αλλά η αγάπη με διέλυσε (ξανά). Εν προκειμένω είχε το πρόσωπο του Τζίζας από την Πάρο –δεν πιστεύω να ξεχάσατε τον ήρωα της τελευταίας μου καρδιακής ανακοπής;

Τι το 'θελα και άνοιξα το στόμα μου στο νησί μετά την 10η μπύρα και του είπα (για να του πουλήσω μούρη η αθλία) ότι είμαι το κορίτσι του διπλανού πόρταλ, (έλααααα, μεγάλη φυσιογνωμία δηλαδή) και να μου δώσει τη δέουσα προσοχή. Αυτός το εντύπωσε και αφού την κοπάνησα από κει τρέχοντας και απαγορεύοντάς του να μου τηλεφωνήσει, αυτός άρχισε να με διαβάζει (για να μιλάμε από μακριά, μου είπε. Μου έλειπες βρε τρελοκομείο, πρόσθεσε, και μου ανακάτεψε τα μαλλιά. Ο γελοίος, καλός μου, ο βλάκας). Μόλις διάβασε τα περί παππού, τα μάζεψε και ήρθε τρέχοντας (εννοείται ήξερε και τη διεύθυνσή μου και τα ρέστα. Μετά από 15 μπύρες στον ήλιο θα του έδινα αν είχα και κωδικό χρηματοκιβωτίου).

Και δεν χαίρεσαι; θα μου πεις. Γιατί να χαίρομαι; θα σου πω εγώ. Ο Τζίζας δεν ήρθε από το νησί του ή από τις Μαλδίβες ξέρω ‘γω, αλλά από το Παρίσι! Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Τα 'χει ξαναφτιάξει με τον έρωτά του τον αγιάτρευτο, τη μισητή Μαριλίζ, παγοκολόνα γαλλικής προελεύσεως και κατασκευής. Δεν μ' άφησε ούτε ένα λεπτό να χαρώ που τον είδα. Μου το πέταξε στη μούρη με μια υπερηφάνεια που υποδήλωνε άγνοια κινδύνου και άγνοια των αισθημάτων μου. Εννοείται έριξα το μαύρο κλάμα και το απέδωσα όλο στον παππού (με συγχωρείς παππούλη, αλλά ξέρεις εσύ τώρα…).

Ξέρω, θα με πείτε αχάριστη. Αλλά τον έβλεπα να δακρύζει δίπλα μου, να μου χαϊδεύει την πλάτη και μου 'ρχόταν να του δώσω μια μπουνιά στα ωραία του μούτρα. Αντί να τη δώσω σας γράφω για να σας προειδοποιήσω. Μην είστε τόσο καλοί με τα αγόρια και τα κορίτσια που είναι ερωτευμένα μαζί σας αλλά εσείς δεν διευκολύνεστε να ανταποκριθείτε. Καλύτερα να σας πουν γαϊδούρια παρά να ενθαρρύνετε το πιο ύπουλο πράγμα στον κόσμο, την ελπίδα που δεν στηρίζεται πουθενά. Θυμόσαστε τη μυθολογία; Τα παιδιά της Αφροδίτης δεν είναι μόνο ο Έρωτας και ο Πόθος, αλλά και ο Φόβος και ο Τρόμος. Σας τα 'χει αναλύσει και ο Nick Cave, άλλωστε:

Despair and deception
Love’s ugly little twins
Came crawling  at my door
I let love in.

Κι εγώ έτσι την πάτησα ρε Νικ…

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Βίλχελμ Ράιχ: Ανθρωπάκο σε περιφρονούν κι εσύ φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»

Στις 3 Νοεμβρίου του 1957 έφυγε από τη ζωή ο Βίλχελμ Ράιχ, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής του οποίου η θεωρία της οργόνης χαρακτηρίστηκε ψευδοεπιστημονική, όμως η επιρροή που άσκησε στα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης στις δεκαετίας του ’60 και του ’70, θεωρείται αδιαμφισβήτητη. Άσκησε σφοδρή κριτική στα υφιστάμενα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενώ έγινε κυρίως γνωστός από τα βιβλία του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» και «Άκου Ανθρωπάκο».

Ο αγαπημένος μαθητής του Φρόυντ έγραψε το «Άκου, Ανθρωπάκο» το 1946 και το δημοσίευσε το 1948. Πρόκειται για την κραυγή αγωνίας ενός μεγάλου στοχαστή, που βλέπει τα σπέρματα του φασισμού και του ολοκληρωτισμού μέσα στον κοινό, καθημερινό άνθρωπο.

Διαβάστε αποσπάσματα από το «Άκου Ανθρωπάκο»:

Η νέα ταινία του Φατίχ Ακίν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: «The Cut»

Αν και τελικά ο Φατίχ Ακίν δε θα μπορέσει να παρευρεθεί στο 55ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί), ωστόσο η νέα δημιουργία του ιδιαίτερα αγαπητού και στο ελληνικό κοινό, Γερμανού σκηνοθέτη Τουρκικής καταγωγής θα προβληθεί στο Φεστιβάλ. Ο λόγος για το φιλμ «The Cut» (2014), που θα πραγματοποιήσει την ελληνική του πρεμιέρα στις Ειδικές Προβολές του Τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες. Μία ταινία που μας μεταφέρει πίσω στο 1915 και ουσιαστικά πραγματεύεται τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Η ταινία προβάλλεται την Κυριακή 02 Νοεμβρίου, στην Αίθουσα Ολύμπιον.

Ο Φατίχ Ακίν γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1973 στο Αμβούργο, από Τούρκους γονείς. Σπούδασε οπτικές επικοινωνίες στη σχολή Καλών τεχνών του Αμβούργου, απ' όπου κι αποφοίτησε το 2000. Το 1995, έγραψε και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, "Sensin - You're The One!" ("Sensin - Du Bist Es!"), η οποία απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στο Αμβούργο. Η δεύτερη μικρού μήκους του, ήταν το "Weed" ("Getuerkt", 1996).