Ο Μάνος που δεν ακούσαμε...

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Ένα αφιέρωμα στις ανατρεπτικές ιδέες του Μάνου Χατζιδάκι

Ο Μάνος Χατζιδάκις «μίλησε» στους «Πρωταγωνιστές» μέσα από σπάνια αποσπάσματα που παραχώρησε στον Σταύρο Θεοδωράκη ο γιος του Γιώργος Χατζιδάκις και φίλοι του Μάνου.

Το Τρίτο Πρόγραμμα, ο Καραμανλής, τα κόμματα, οι συνδικαλιστές, ο λαϊκισμός, ο νεοναζισμός, ο ρατσισμός αλλά και η Μελίνα, ο Χορν, ο Γκάτσος, ο Κουν, ο Τσαρούχης, ο Βαμβακάρης «πρωταγωνίστησαν» στην εκπομπή η οποία βέβαια ντύθηκε εξ ολοκλήρου με τις μουσικές του Μάνου – πολλές εκ των οποίων ακούστηκαν σε σπάνιες και ακυκλοφόρητες εκτελέσεις. Ανάμεσά τους και «η μπαλάντα του Τσε» ένα ορχηστρικό κομμάτι του Χατζιδάκι, που η πρώτη δημόσια εκτέλεση του έγινε από τους «Πρωταγωνιστές».

Στην εκπομπή μίλησαν:

- Ο Γιώργος Χατζιδάκις ο οποίος 19 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου συνθέτη άνοιξε στην κάμερα της εκπομπής το σπίτι του Μάνου, στην οδό Ρηγίλλης. Ο φακός «κατέγραψε» τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των φίλων, το χρυσό αγαλματάκι των Όσκαρ που ο Μάνος ήθελε να είναι τοποθετημένο με την πλάτη προς τους καλεσμένους του αλλά και τις χειρόγραφες παρτιτούρες του μεγάλου μουσικού.
- Ο στιχουργός και δημοσιογράφος Άρης Δαβαράκης, από τους βασικούς συντελεστές του Τρίτου Προγράμματος. Ο στιχουργός «της Μπαλάντας των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων» μίλησε για τις συγκρούσεις του Μάνου με τα κόμματα της εποχής και τους γραφειοκράτες της ΕΡΤ αλλά και για τα μεγάλα γλέντια στα Ανώγεια, τις ρακές και τις φιλοσοφικές συζητήσεις στο Μεϊντάνι.
- Ο τραγουδοποιός Φοίβος Δεληβοριάς που αφηγήθηκε τη συνάντησή του με τον Μάνο όταν ήταν 15 χρονών αλλά και τα «πειράγματα» που αντάλλαξαν ο Μάνος και ο Μίκης στην κοινή τους συναυλία ενάντια στα ναρκωτικά.
- Η συγγραφέας και ηθοποιός Ελένη Ζιώγα που κάποτε είχε το μπαρ ρεστοράν «Πάρτι» στο Παγκράτι, στο οποίο πήγαινε κάθε βράδυ και για πολλά χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις. Την τελευταία φορά άφησε στην καρέκλα του μια κηλίδα αίμα… «μετά από λίγες μέρες ο Μάνος πέθανε».

Protagon.gr

Όλα είναι δρόμος!

Αξίωμα πρώτο: Οι ξαφνικές εκδρομές είναι οι καλύτερες. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς πού πας, αν προτιμάς να μείνεις σπίτι να ξεκουραστείς, δεν αρχίζεις τα «ναι- όχι- λες;- άστο- μπα...» - κι άλλα τέτοια. Αρπάζεις μια τσάντα, βάζεις δυο βασικά πράγματα, τσεκάρεις: κινητό, σκυλί, κλειδιά, τσιγάρα... φύγαμε!

Αξίωμα δεύτερο: Η καλύτερη διαδρομή είναι αυτή που είναι άγνωστη, Κόμβοι που δεν έχεις ξαναπεράσει και μπορείς να χαθείς, χωριά που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν, μέρη που δεν έχουν συνδεθεί μέσα σου με καμιά ανάμνηση. Νομός Φθιώτιδας, άγνωστος για μένα, λες και πήγαινα στο εξωτερικό. Απλά, δεν έτυχε μέχρι την πρόσκληση φίλης «πάω στον Μπράλο. Αν θες, έλα!».

Συνοδηγός; Από την τελευταία φορά που ήμουν, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Και το απόλαυσα. Ακόμα και τα λάθη (στους Κόμβους, που λέγαμε) αν ο οδηγός έχει χιούμορ γίνονται μια ωραία περιπέτεια. Όσο μεγαλώνω νομίζω ότι εκείνο που σε δένει περισσότερο με τους ανθρώπους και σε κάνει να θες να κάνεις πράγματα μαζί τους είναι το χιούμορ, το να γελάς, το να κοροϊδεύεις τις ατυχίες, το να σαρκάζεις τις δυσκολίες και φυσικά το να αυτοσαρκάζεσαι με επιτυχία.

Πίσω η Αθήνα, οι ειδήσεις, ο Τόμσεν που προτείνει κλείσουμε τις χαραμάδες για να μην κρυώνουμε! Αυτό είναι βρετανικό χιούμορ, για να κρυώσουμε λίγο περισσότερο. Αλλά τ΄ αφήνεις πίσω όλα αυτά και χαζεύεις μπροστά: λιβάδια που φύεται βαμβάκι και φωτοβολταϊκά! Πολλά φωτοβολταϊκά!

Πρώτη στάση, για να δω για πρώτη φορά αγριογούρουνα, που έχει κάποιος από το χωριό! Ο Φίλιππος και η Μάχη! Ένα ζευγάρι τεράστιων αγριογούρουνων, που τσαλαβουτούσαν στη λάσπη, ενώ γύρω περιφέρονταν τα μικρά τους, τα οποία όπως όλα τα μωρά, ήταν πολύ συμπαθητικά! Και μετά, είσαι έτοιμος να ξεχάσεις τα πάντα και να φτάσεις στο... μικρό σπίτι στο λιβάδι, για την ακρίβεια σε ύψωμα, σε μια ευλογημένη ερημιά.

Υπέροχος, υπέροχη, υπέροχα! Η φίλη που αποφάσισε να ζήσει εδώ, έχει φτιάξει ένα υπέροχο σπίτι, με μια πιο υπέροχη θέα σε βοσκοτόπια και ελαιώνες, με επτά υπεραιωνόβιες βελανιδιές, με δύο σκύλους και δύο γάτους να τριγυρνάνε ευτυχείς, ενώ λίγο καιρό πριν κάλπαζε εδώ και ένα άλογο. Αφού κατάλαβα ότι οι τρεις στις πέντε λέξεις που έλεγα ήταν κάποια εκδοχή του «υπέροχα» ή «μοναδικά» ή «καταπληκτικά», σταμάτησα να μιλάω, πήρα βαθιές ανάσες και ξέχασα σχεδόν ποια είμαι.

Η Φύση, τα ζώα, ένας «ξύπνιος κυνηγός» από την Αθήνα, που τρόμαξε για λίγο τα πουλιά και μας χάλασε την ησυχία... και μετά πάλι ηρεμία, παύση σκέψεων και μόνο γέλια. Ό,τι πίναμε ήταν από το απέναντι αμπέλι, ό,τι ήθελες εκείνη τη στιγμή για να νιώθεις αρμονία ήταν αυτοί οι λόφοι, ο ουρανός και ο ήλιος που ένιωθες να σου καίει τα βλέφαρα και το τεράστιο φεγγάρι που φώτισε τη νύχτα το όλο σκηνικό.

Αυτός ήταν ο Μπράλος για μένα: σαν μια μικρού μήκους ταινία. Δυο μέρες γείωσης στη γη, δυο άνθρωποι που ήμασταν μαζί σαν να είμαστε και μόνοι μας, μια σπάνια γερή δόση ελευθερίας και ομορφιάς. Ένα ευχαριστώ και από δω στις δυο κυρίες, τη μία που με ξεσήκωσε για την εκδρομή, και την άλλη που ζει σ΄ αυτόν τον μικρό Παράδεισο, τη φιλόξενη οικοδέσποινα, που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, αλλά διάλεξε να ζήσει εκεί, στη Φύση, και ξέρει πόσο σκληρή δουλειά είναι αυτή, αφού φροντίζει αυτό το κτήμα εδώ και αρκετά πια χρόνια.

Και μετά... γυρίσαμε στην Αθήνα, οι ειδήσεις, ο Τόμσεν, κ.λπ...

protagon.gr

Το Σάββατο του Παύλου

Η ζωή του Παύλου Φύσσα μέσα από φωτογραφίες. 

Θα ξυπνούσε στης μάνας του. Εκεί είχε μετακομίσει τις τελευταίες ημέρες. Οι γιοι είναι της μάνας και οι κόρες του πατέρα, γι' αυτό γράφω «θα ξυπνούσε στης μάνας του». Η Ειρήνη, λοιπόν, είναι του Τάκη και ο Παύλος της Μάγδας. Ο Τάκης αν το διαβάσει θα γελάσει. «Αφού σου είπα, ρε Σταύρο, ο Παύλος ήταν το φιλαράκι μου». Θα ξυπνούσε, λοιπόν, στην Αμφιάλη. Μια στιγμή, τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να κάνω λάθος. Μάλλον θα είχε κοιμηθεί στη Σαλαμίνα, στο εξοχικό της οικογένειάς του. Η Χρύσα θα είχε ρεπό αυτό το σαββατοκύριακο και θα πήγαιναν στη Σαλαμίνα, να κοιμηθούν λίγο παραπάνω. Τα ξέρετε τα εξοχικά στη Σαλαμίνα; Ένα κηπάκι, δύο δωμάτια. Στο χώμα, σε μια γωνιά θα βρεις πάντα μια ψησταριά. Για τα γλέντια της Κυριακής. Μια ανάσα από τη θάλασσα. Στη Σαλαμίνα έχει παντού θάλασσα. Μολυσμένη κάποτε, καθαρή τα τελευταία χρόνια, θα σου ορκιστούν. Θα ξυπνούσαν, λοιπόν, λίγο πριν από το μεσημέρι.

Τα σχέδια θα άλλαζαν συνεχώς, ανάλογα με τα σύννεφα στον ουρανό. Θα ερχόντουσαν τα φιλαράκια στη Σαλαμίνα ή θα πήγαιναν αυτοί στον Κορυδαλλό; Με τα πολλά θα έστελνε ένα σήμα στη «γειτονιά» μήπως και βρισκόταν κάποιος φίλος να τους «πετάξει» στα Παλούκια. Εν ανάγκη θα κατέβαιναν με το λεωφορείο ή και με τα πόδια. Αιάντειο – Παλούκια, 4 χιλιόμετρα. Σιγά την υπόθεση. Και από εκεί με το καραβάκι σε δέκα λεπτά θα ήταν στο Πέραμα. Κάθε ένα τέταρτο έχει καραβάκι. Και το βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, έχει κάθε μισή ώρα. Λεωφορείο λοιπόν και στάση στη Λαμπράκη, κοντά την Τσαλδάρη. Λίγο πιο κάτω από το σημείο που τον σκότωσαν είναι το σπίτι των γονιών του. Θα κατηφόριζε, θα έστριβε, δεξιά, αριστερά και πάλι δεξιά και θα βρισκόταν στο στενό του. Η Μάγδα θα τον είχε ακούσει - πάντα αναγνώριζε τα βήματά του - και θα ήταν στο μπαλκόνι. Ή μάλλον όχι, ψέματα, θα βεβαιωνόταν με μια ματιά ότι είναι ο γιόκας της και θα έτρεχε πίσω στην κουζίνα. Να κατεβάσει το φαγητό από τη φωτιά να κρυώνει ή να κοιτάξει το ψυγείο να δει τι άλλο θα μπορούσε να τους ετοιμάσει. Θα τους στρίμωχνε σίγουρα να φάνε. Μήπως και έμεναν περισσότερη ώρα μαζί της. Μπορεί να είχε και κανέναν καινούριο στίχο να της διαβάσει. Θα τον μάλωνε αν ήταν πάλι «στενάχωρο» τραγούδι. «Ρε μάνα, δεν βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω; Εγώ τι θες να γράφω; Για λουλούδια;». «Πάλι το μυαλό μου παρανοεί / πώς αφήσαμε την παρακμή τόσο να εξαπλωθεί».

Ο Τάκης θα τον προβόκαρε από το μπαλκόνι. «Θα παίξεις κανένα τάβλι ή συνέχεια θα μιλάς;». Φιλαράκια ήταν, σας το είπα. Παλιά είχαν δουλέψει μαζί στη Ζώνη, στο Πέραμα. Ο Τάκης είχε φάει εκεί μια ζωή. Είχε δει ανθρώπους να καίγονται. Γι' αυτό τα τελευταία χρόνια δεν ήθελε να περνάει ούτε απ' έξω. Φοβόταν ότι θα άκουγε πάλι εκρήξεις. Λίγο πριν τη σύνταξη πήγε και δούλεψε σε άλλα ναυπηγεία, στην Ελευσίνα νομίζω. Με την μπουκιά στο στόμα και με δυο δρασκελιές ο Παύλος θα βρεθεί πάλι στον δρόμο. Χέρι-χέρι με τη Χρύσα. Σήμερα δεν έχει στούντιο. Ούτε κανένα ραντεβού για συναυλία. Σάββατο είναι. Πω πω... πώς τον στεναχωρούσαν καμία φορά τα επαγγελματικά ραντεβού. Κανείς δεν νοιαζόταν για τη μουσική, μόνο για τις εισπράξεις. Και στον δήμο που είχε πάει να τους προτείνει να κάνουν καμιά συναυλία στις γειτονιές στο Κερατσίνι, ούτε που τον είχαν ακούσει. Σιγά μην ασχολιόντουσαν και με τους «ράπερ». Αν ήταν τουλάχιστον σε κάποιο κόμμα… κάποιος να έλεγε καμιά καλή κουβέντα γι' αυτόν. «Κόμματα; Αστεία πράγματα. Το κόμμα του ήταν τα παιδιά που έπαιζαν τις ίδιες μουσικές», μονολογεί η Χρύσα. «Ελεύθερος άνθρωπος, αναρχικός, αλλά όχι σε ομάδες και ομαδούλες». Στις τελευταίες εκλογές άλλωστε δεν ψήφισε. «Ούτε κάρτα ανεργίας δεν είχε βγάλει, για να μην μπει στο σύστημα», λέει η Μάγδα. «Δεν είμαι δεδομένος πολίτης κανενός / κι αφενός δεν σε φοβάμαι κι αυτό είναι γεγονός» που λέει και στο τραγούδι του.

Στις διαδηλώσεις, πάντως, κατεβαίνανε. Αλλά αν έπεφτε ξύλο έφευγε ή καθόταν με τους κολλητούς του απέναντι από τους «απέναντι». Δεν την μπορούσε τη βία. Εκεί κάποτε του είχε έρθει η ιδέα με τα περιστέρια. Και είχαν ψάξει όντως να βρουν έναν κουλουρά να πάρουνε σουσάμι να το πετάξουνε στον αέρα να μαζευτούν όλα τα πετεινά του ουρανού, να σκορπίσουν τα δακρυγόνα και οι μολότωφ. Σας έλεγα όμως για τον Δήμο. Που αποφάσισε να δώσει το όνομά του στην Τσαλδάρη ή σε μια πλατεία ή σε κάποιον άλλον δρόμο. Ο Παύλος θα γέλαγε με όλες αυτές τις μετά θάνατον παράτες. Όλοι αντιφασίστες και όλοι ράπερ. Ξέρω, δεν μου πέφτει λόγος αλλά αν είναι να πουν «Παύλου Φύσσα» έναν δρόμο, μάλλον πρέπει να ‘ναι το στενάκι που έβγαινε η μάνα του και τον περίμενε και όχι ο δρόμος που τον μαχαίρωσαν. Τέλος πάντων, μόλις που πρόλαβαν το λεωφορείο, από Πέτρου Ράλλη αυτή τη φορά. Περιβολάκι και από εκεί σε πέντε λεπτά ποδαράτοι στην πλατεία Μέμου, στο καφέ του Θανάση. Φραπέ σκέτο και τάβλι με τον Γιάννη. Ίσως και να περνούσε ο Γιώργος, ο Σταμάτης, ο Μανώλης. Η Αργυρώ να δει τη Χρύσα. Στα πηγαδάκια τους είχε δώσει στίχους να πορεύονται. «Λέω πάντα την αλήθεια, δεν τα φοράω τα παντελόνια από συνήθεια» ή «αγάπα, αδελφέ μου, κι ας το φοβάσαι» - αν πήγαινε η κουβέντα στα ερωτικά. Θα γέλαγαν; Θα είχαν όρεξη για μπύρες; Τον Οκτώβρη εύκολα μελαγχολείς το σούρουπο. «Ξεκολλήστε! Κανένα ραπ θα γράψουμε; Άντε, πάμε». Στο σπίτι του Νίκου στο Χατζηκυριάκειο ή στο δωμάτιο του Χρήστου στην Αμφιάλη. Λεφτά δεν παίζανε οπότε εκεί γινόντουσαν οι πρόβες, εκεί και οι αυτοσχεδιασμοί, στα δωμάτια των φίλων τους. 

«Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα
που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσ’ απ’ την πένα...».

protagon.gr

Το Τέλειο Χτύπημα

La Migliore Offerta / The Best Offer
Δραματική | 2013 | Έγχρ. | Διάρκεια: 131'

Ιταλική ταινία, σκηνοθεσία Τζιουζέπε Τορνατόρε με τους: Τζέφρι Ρας, Τζιμ Στάρτζες, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Σίλβια Χεκς

Ο διάσημος εκτιμητής τέχνης Βέρτζιλ Όλντμαν δεν έχει κανέναν στη ζωή του πέρα από υπηρέτες και σερβιτόρους. Επιπλέον, δεν αποχωρίζεται ποτέ τα γάντια του, μη αντέχοντας να έρχεται σε επαφή με πράγματα που δεν είναι δικά του. Όταν μια γυναίκα που πάσχει από μια βαριά μορφή αγοραφοβίας τού ζητά επίμονα να εκτιμήσει την κινητή της περιουσία, κάτι θα αρχίσει να αλλάζει στην κανονισμένη με ακρίβεια δευτερολέπτου ζωή του.

Πηγή:http://www.athinorama.gr 

Βίντεο: Μια γενιά εξαρτημένη από τα social media

Δείτε το μικρού μήκους animation για την εξάρτηση μας από το διαδίκτυο και τα social media (Vid)

Η ταινία "The Social Media Generation", του Shoukei Tam, αφηγείται την εξάρτηση του δυτικού κόσμου από τα social media.

Το animation μικρού μήκους βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ του Μarc Μarοn και επικεντρώνεται στο πώς η νέα γενιά ζει μια δεύτερη ζωή στην ψηφιακή πραγματικότητα σε βαθμό που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την "cyber ταυτότητα" της.

FoMO: Fear Of Missing Out. Το σύνδρομο των social media

 

Την ίδια ώρα σε όλο τον πλανήτη, το ακρώνυμο FoMO φαίνεται πως μεταδίδεται όλο και περισσότερο από στόμα σε στόμα ή πιο σωστά από iphone σε ipad και πάει λέγοντας, ενώ αποτελεί το σύνδρομο της νέας, ψηφιακής εποχής.

Ο ορισμός των New York times, "Ο φόβος μην χάσεις το τι συμβαίνει", είναι εύστοχος και συνάμα τρομακτικός.

Συγκεκριμένα, ως "FoMO" χαρακτηρίζεται από τους ψυχολόγους ως το σύνδρομο κατά το οποίο ο χρήστης κατακλύζεται από τον φόβο μήπως χάσει κάτι ενδιαφέρον που κάνουν οι άλλοι και για το λόγο αυτό παραμένει συνεχώς συνδεδεμένος.

Ο Dr Andy Przybylski του πανεπιστημίου του Essex, επισημαίνει πως το φαινόμενο του FoMO δεν είναι κάτι νέο αλλά η σύγχρονη τεχνολογία και τα social media μας προσφέρουν ένα "παράθυρο" στις ζωές των άλλων με έναν τρόπο που δεν έχουμε δει ποτέ άλλοτε.

 

Ο ίδιος, δημιούργησε ένα τεστ που αποτελείται από 17 ερωτήσεις κλειστού τύπου και με την υποβολή των απαντήσεων γνωστοποιεί στον ενδιαφερόμενο σε ποιο από τα 3 επίπεδα του FoMO (χαμηλό, μεσαίο, υψηλό) κατατάσσεται.

alfavita

Νίτσε: Θα πίστευα μοναχά σε ένα θεό που ξέρει να χορεύει

Σαν σήμερα, στις 15 Οκτωβρίου του 1844, έρχεται στον κόσμο ο Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος Φρήντριχ Νίτσε. Η σκέψη του επηρέασε σημαντικά μετέπειτα φιλοσόφους, λογοτέχνες και καλλιτέχνες και έθεσε νέες βάσεις στις υπαρξιακές ανησυχίες για τον άνθρωπο, τη φύση του και τα συστήματα του.

Γεννήθηκε  στο Ρένκεν της Πρωσικής Σαξονίας, από θρησκόληπτους γονείς. Ξεκίνησε σπουδές κλασικής φιλολογίας και θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης τις οποίες όμως εγκατέλειψε, καθώς δεν έδωσαν απάντηση στην θρησκευτικές του αμφιβολίες. Στη συνέχεια, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, υπό τον καθηγητή Φρήντριχ Βίλχελμ Ριτσλ. Δημοσίευσε τα πρώτα του φιλοσοφικά άρθρα εμπνευσμένος από την επαφή του με τη φιλοσοφία του Σόπενχαουερ.

Εχοντας ήδη μυηθεί στον κόσμο της κλασικής μουσικής, γνώρισε το μεγάλο μουσικό δραματουργό Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η φιλία τους θα διαρκέσει χρόνια μέχρι τη στιγμή που οι προοδευτικές ιδέες του Νίτσε θα έρχονταν σε σύγκρουση με τη θρησκοληψία, το σωβινισμό και τον αντισημιτισμό του Βάγκνερ. Το 1869 το Πανεπιστήμιο της Λειψίας του απένειμε τον τίτλο του διδάκτορα χωρίς εξετάσεις ή διατριβή, με βάση τα δημοσιεύματά του.

Ο παιδαγωγικός έρωτας

Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: αυτήν η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους. Και για να τα πω καθαρά, αν δεν υπάρχει έρωτας με την εκπαίδευση, δεν υπάρχει εκπαίδευση.
Εαν κάποιος μαθαίνει  στο σχολείο είναι διότι διαδοχικά τουλάχιστον έναν καθηγητή σε κάθε τάξη και στο πανεπιστήμιο ακόμα τον ερωτευεται και τον ερωτεύεται διότι ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει. Για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις εκπαιδευτικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα χαρτί και τα παιδιά ασχολούνται με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατό να υπάρξει εκπαίδευση.

Πηγή: tvxs.gr

Είδα να φεύγουν δυο πουλιά...

Ένα τραγούδι-έκπληξη του Παύλου Παυλίδη που δεν μας έχει συνηθίσει σε παραδοσιακά τραγούδια...Μια ευχή...Κάποια στιγμή να το τραγουδήσουμε απο κάτω σε live του...

Είδα να φεύγουν δυο πουλιά
και ράγισε η καρδιά μου
Κάποτε τα 'χα και τα δυο
μέσα στην αγκαλιά μου

Τώρα στον ήλιο καίγομαι
και στη σκιά παγώνω
Όταν ακούω κελάηδισμα
νιώθω διπλό τον πόνο

Αφού δε θέλησα εγώ
ποτέ κλουβί να γίνω
μέσα στου κάμπου τη σιωπή
μονάχος μου ας μείνω

Καρδιά μου απλώσου να γενείς
δέντρο πολύ μεγάλο
Να κρύβονται από τον καιρό
και το ένα και το άλλο

Είδα να φεύγουν δυο πουλιά
και ράγισε η καρδιά μου
Κάποτε τα 'χα και τα δυο
μέσα στην αγκαλιά μου...

309 Ψυχές

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειρ

Έπρεπε να χαθούν, σε λίγες μόνο ώρες, 309 ψυχές για να συνειδητοποιήσουν όλοι πως το μεταναστευτικό ζήτημα χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Οι πνιγμένοι πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου, ως μεμονωμένα περιστατικά και με «μικρό» αριθμό νεκρών, δεν συγκινούσαν όσο έπρεπε τους κάτοικους της Ευρώπης. Δεν συγκινούσαν ιδιαίτερα ούτε τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.

Τριακόσιοι εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με τον πιο φρικτό τρόπο. Οι μαρτυρίες των συνεργείων διάσωσης και των κάτοικων της Lambedusa είναι συγκλονιστικές. Το ίδιο συγκλονισμένοι θα ήμασταν και εμείς, αν βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια τα πτώματά τους να γεμίζουν τις προβλήτες από το λιμάνι μας.

Αν όλοι είχαμε αυτή τη μακάβρια εμπειρία, θα νιώθαμε τον ίδιο πόνο και την ίδια φρίκη. Την ίδια απόγνωση και το ίδιο παράπονο. Όλοι θα είχαμε τα ίδια ερωτήματα καρφωμένα στο μυαλό μας: γιατί μια τέτοια μαύρη μοίρα; σε τι έφταιγαν; πώς θα μπορέσουμε στο μέλλον να αποτρέψουμε τέτοια περιστατικά; 

Τριακόσιοι εννέα άνθρωποι. Το μόνο που ήθελαν ήταν να ζήσουν ήταν μια καλύτερη ζωή. Αναζητούσαν μόνο μια στέγη και δυο γεύματα, στην καλύτερη περίπτωση, την ημέρα. Δεν αναζητούσαν, ούτε τολμούσαν να ονειρευτούν τη ζωή μας. Τα ωραία διαμερίσματα, τα καλά αυτοκίνητα και τα 4G smartphone/tablets. Δεν αναζητούσαν τα επώνυμα και trendy ρούχα. Δεν αναζητούσαν σε καμία περίπτωση το δικό μας κυρίαρχο καταναλωτικό μοντέλο. Γνώριζαν καλά υπό ποίες συνθήκες θα εργάζονταν και πόσο θα πληρώνονταν. Κυρίως, γνώριζαν πώς θα τους αντιμετώπιζε η πλειοψηφία των ντόπιων. Σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης και αν κατέληγαν. Ως «λαθραίοι» οι περισσότεροι και κάποιοι από αυτούς, οι περισσότερο τυχεροί, με χαρτιά στα χέρια τους.

Όπως συμβαίνει πάντα με το πέρασμα του χρόνου θα ξεχάσουμε τους νεκρούς της Lambedusa. Ας ελπίσουμε όμως πως οι αντιδράσεις εντός του μηχανισμού της Ε.Ε. δεν είναι απλά πυροτεχνήματα για δημόσια κατανάλωση. Οι οικονομικές ανισότητες και οι πολεμικές συρράξεις, εμφύλιες και όχι μόνο, δεν θα σταματήσουν από τη μια ημέρα στην άλλη. Οι οικονομικοί πρόσφυγες και οι αιτούντες άσυλο δεν θα σταματήσουν να στοιβάζονται σε πλοιάρια, ταχύπλοα, φορτηγά, ακόμα και σε containers. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε, εμείς οι Ευρωπαίοι του Διαφωτισμού και του Ανθρωπισμού, να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και της κληρονομιάς μας.

Protagon.gr

CHROMATICS "INTO THE BLACK"

Black

Pearl Jam
Album: Ten ( 1991)

Τους έστησε η ελευθερία

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Πού να πάρουμε είδηση τι έγινε στη Λαμπεντούζα, τις μέρες που είχαμε όλοι καρφωθεί στις τηλεοράσεις και στην επικαιρότητα της «Χρυσής Αυγής»… Καθυστερημένα, αλλά νομίζω επιβεβλημένα, επιστρέφω στο θέμα - και για εισαγωγή δείτε τα νούμερα: 16.000 νεκροί βρέθηκαν στη Μεσόγειο τα τελευταία 20 χρόνια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, ενώ κατά τις υπηρεσίες του ΟΗΕ, στην ταραγμένη περίοδο των αραβικών εξεγέρσεων - στους πρώτους 5 μήνες του 2011 - πνίγηκαν στα μεσογειακά νερά 1.500 άνθρωποι….

Σε δημοσίευμα της «Monde» που αναφέρεται στο ναυάγιο της Λαμπεντούζα – με 130 νεκρούς και 200 αγνοούμενους, δυστυχισμένοι όλοι φυγάδες απ΄ τη Σομαλία και την Ερυθραία – υπογραμμίζεται ότι πρόκειται για «θανάτους αθόρυβους», που επαναλαμβάνονται σε τακτά διαστήματα και που όμως δεν ανακόπτουν την επιθυμία όσων αναζητούν στο ρίσκο μια «λύση επιβίωσης».

Στην Ιταλία, όπου διαπιστώθηκε ότι τρία αλιευτικά πέρασαν (χωρίς να σταματήσουν) δίπλα απ΄ το σκάφος που βυθίστηκε καιγόμενο και όπου κηρύχθηκε μέρα εθνικού πένθους, περισσεύει η οργή για την αδιαφορία της ΕΕ. «Η συνεχιζόμενη σφαγή αθώων ανθρώπων» υπογράμμισε ο Πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο «πρέπει να σταματήσει και οι Βρυξέλλες είναι απόλυτα αναγκαίο να αναλάβουν δράση».


Δεκάδες ανώνυμα κορμιά τυλιγμένα στο νάιλον ήταν η κατάληξη ενός ονείρου 300 ανθρώπων που διέσχισαν την έρημο της Λιβύης και αγόρασαν με χρυσάφι (1.100 ευρώ ήταν η ταρίφα) τη δυνατότητα να ταξιδέψουν με το σαπιοκάραβο στη Σικελία. «Όσο λιγότερα δίνεις, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να πνιγείς» λέει ο Τέκλε που το 2006 έφτασε στη Σικελία απ΄ την Ερυθραία, με έναν σάκο στο χέρι έπειτα από 2,5 μέρες ταξίδι. Ο συμπατριώτης του Αμίρ έφτασε στην Ιταλία το 2008 στη δεύτερη προσπάθεια. Στην πρώτη τον συνέλαβε η Αστυνομία την ώρα που ήταν έτοιμος να μπαρκάρει, μπήκε 3 μήνες στη φυλακή κι έχασε τα 1.200 δολάρια που είχε προκαταβάλει στον βαρκάρη. «Έπρεπε να φύγω, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική απ΄ την εφηβεία ως τα 40. Για μένα ήταν επιλογή ζωής» λέει σήμερα.

Ο Μπουτάρης σόκαρε ξανά τους «πατριώτες»

Κάθισα και άκουσα τον Μπουτάρη με προσοχή στην ομιλία του στο TEDx. Για την ακρίβεια, τον άκουσα δυο φορές. Μίλησα και με την μικρή μου κόρη, που μόλις τέλειωσε το Λύκειο, και της ζήτησα να τον ακούσει. «Δεν έχασα λέξη», μου είπε. Το κοινό τον άκουγε καθηλωμένο. Χαλαρός, αληθινός, αντισυμβατικός, εκτός «γραμμών», χωρίς ίχνος κόμπλεξ μίλησε για τον φόβο και τον ρόλο που παίζει στη ζωή. Και στην δική του. Ο φόβος, είπε, έχει δυο κόρες, την απραξία και την τόλμη. Εγώ ερωτεύτηκα την δεύτερη. Και από αυτά που δείχνει, είναι ακόμα σφόδρα ερωτευμένος μαζί της.

Το πιο ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειρά

Πήγα στην έκθεση του μεταπτυχιακού του γιου μου στην Πολεοδομία, στο UCL, ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στη διεθνή κατάταξη. Οι περισσότεροι ξένοι φοιτητές είναι Κινέζοι, δεύτερη ξένη ομάδα είναι οι Έλληνες. Στο προπτυχιακό είναι λιγότεροι, αλλά πάλι σε μεγάλη αναλογία, όπως σε όλη τη Βρετανία. Είναι περίεργο πώς προσαρμόζονται σε ρυθμούς εντατικής δουλειάς, και το ευχαριστιούνται κιόλας, παιδιά που οι παλιοί συμμαθητές τους κλείνουν τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα «κατά της εντατικοποίησης». Ή, μάλλον, δεν είναι περίεργο. Στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη δυστυχία των νέων είναι η αδράνεια, και ξεφεύγοντας από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τη γλιτώνουν σε μεγάλο βαθμό.

Ναι, θα σας μιλήσω για τα παιδιά μου σήμερα, γιατί βαρέθηκα την υποκρισία. Το μεγαλύτερο παιδί μου τέλειωσε το Μετσόβιο κι έχασε ένα χρόνο λόγω καταλήψεων κι άλλον έναν επειδή δεν του αναγνώρισαν τα μαθήματα που έκανε στο Erasmus. Αρκετές φορές βρήκε τις μακέτες του κατεστραμμένες μέσα στην Αρχιτεκτονική, ακόμα και σχέδια στα κομπιούτερ χάθηκαν κάποια στιγμή, μαζί με τα κομπιούτερ. Το θέμα δεν είναι οι μακέτες του γιου μου, ή τα χρόνια που έχασε, είναι αυτά που χάνει το ΕΜΠ. Μαζί τα χάσανε, εν ολίγοις.

Με το μικρότερο αλλάξαμε τακτική. Από τη Β' Λυκείου πήγε στο Διεθνές Απολυτήριο, βρήκε την υγειά και τη χαρά του. Ήταν δυστυχής στο σχολείο, εκεί τον αλάλιασαν στη δουλειά και δεν παραπονέθηκε ποτέ. Από μέτριος μαθητής έγινε εξαιρετικός, πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Μπορεί να κοστίζει κάτι παραπάνω από την Κομοτηνή, ας πούμε, αλλά προσφέρει σοβαρές σπουδές, και κυρίως τη χαρά της δουλειάς, την υπέροχη κούραση της εκπαιδευτικής προόδου.

Όσο και να πιεστεί οικονομικά η μεσαία τάξη, το τελευταίο πράγμα που θα κόψει θα είναι το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών. Όλη αυτή την ταλαιπωρία με τις απεργίες και τις καταλήψεις και την ανοργανωσιά την τραβάνε οι φτωχότεροι, που δεν μπορούν να ξεφύγουν. Η αδικία αρχίζει από το Δημοτικό, με τις ώρες διδασκαλίας και άλλες λεπτομέρειες. Εξαιρετικοί δάσκαλοι, πολύ καλύτεροι απ' του καιρού μου, καταφέρνουν να είναι αναποτελεσματικοί γιατί δουλεύουν σα να βρίσκονται σε παράλληλους διαδρόμους με τα παιδιά, με το σχολείο, με τα ωράρια. Είναι πολύ παράξενο φαινόμενο, το οποίο ομολογώ σήμερα που λέμε αλήθειες, ότι αποφάσισα να μην το ξεδιαλύνω στην καμπούρα των παιδιών μου όταν το είχα αντιληφθεί, πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια. Τα πήρα και τα έστειλα σε ιδιωτικό, το οποίο λειτουργούσε τρεις ώρες παραπάνω την ημέρα, δεν έκλεινε όταν οι δάσκαλοι είχαν συνέλευση (στο θέμα αυτό τα σχολεία είναι σαν τα τρόλεϊ) κι είχε θυρωρό και επιστάτη. Διότι το πρόβλημα που συζητείται τώρα με τους σχολικούς φύλακες είχε δημιουργηθεί αφότου οι επιστάτες καταργήθηκαν για οικονομία από τη δεκαετία του '80. Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρι, από τότε. Από κει και πέρα υπήρχαν ένα σωρό σχολικά προβλήματα με τα μαθήματα, με την ύλη, με τα συστήματα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε η βάση, το σχολείο.

Όλο και περισσότερα παιδιά αυτή την τελευταία εικοσαετία έφευγαν έξω για σπουδές όχι επειδή δεν μπορούσαν να περάσουν στις Πανελλήνιες, αλλά επειδή είχε γίνει κατανοητό στη μεσαία τάξη ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν κανονικά. Η διαφορά της φοιτητικής ζωής στις ευρωπαϊκές και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες με την ελληνική είναι ακόμα πιο μεγάλη από τη διαφορά ιδιωτικού-δημοσίου σχολείου. Αλλά κι εδώ, με τα διαλυμένα σχολεία και τα διαλυμένα πανεπιστήμια η διαφορά είναι τεράστια ανάμεσα στα παιδιά φτωχών και πλουσίων οικογενειών. Ό,τι δεν καλύπτει το σχολείο ή το πανεπιστήμιο το καλύπτει η οικογένεια, είτε με το δικό της μορφωτικό δυναμικό στις μικρές ηλικίες, είτε με ιδιαίτερα μαθήματα και άλλες μεθόδους που ξέρουν οι ήδη μορφωμένοι γονείς στις μεγαλύτερες. Κάθε απεργία, κλείσιμο, κατάληψη, αδικεί τους ήδη αδικημένους. Εγκλωβίζει τους ήδη εγκλωβισμένους. Δεν πρέπει να υπάρχει στον κόσμο πιο ταξικό σύστημα με τόσο αντιταξικό προπέτασμα. Μεγαλόστομες αριστερές διακηρύξεις καταδικάζουν αυτούς που δεν έχουν τα μέσα να ξεφύγουν από το δημόσιο σχολείο να παραμείνουν για πάντα κατώτεροι απ' αυτούς που τα έχουν. Το σχολείο, ο θεσμός αυτός που υπάρχει για να δίνει ίσες ευκαιρίες, έχει καταντήσει να τις καταργεί. Και μάλιστα στο όνομά τους, δήθεν για τη δωρεάν παιδεία, δήθεν για το καλό των παιδιών. Σα να μην έχουν γνωρίσει οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ούτε έναν πραγματικό μαθητή στη ζωή τους, να μην ξέρουν ποιοι θα είναι τα θύματα των αποφάσεών τους.

Αυτή τη στιγμή ανέβαλαν τις εγγραφές των πρωτοετών στα Πανεπιστήμια. Καλοσύνη τους κιόλας, έδωσαν παράταση ως τις 15 Νοεμβρίου. Δεν φτάνουν λέει οι διοικητικοί υπάλληλοι, και ζητάνε συγγνώμη από τα παιδιά, αλλά δεν θα μπορέσουν. Να πάω εγώ να τους βοηθήσω; Προσφέρομαι εθελοντικά. Τα παιδιά μου τα φυγάδευσα, αλλά ξέρω κάτι άλλα που δεν μπορώ να τα φυγαδεύσω. Παιδιά που κατάφεραν να περάσουν με κόπο και στερήσεις, νοίκιασαν σπίτι, τα τρώει η πλήξη και η αμηχανία. Έχουν ενοχές, βράζουν στις αμφιβολίες, μήπως να τα παρατήσουν και να πιάσουν δουλειά; Ξέρω και παιδιά μεταναστών που πέρασαν μετά από χρόνια προσπαθειών και περιμένουν να πάρουν βίζα για σπουδές ζώντας μακριά από τους γονείς τους. Αυτά τα παιδιά την πληρώνουν την επανάσταση των πρυτάνεων και των υπαλλήλων.

Το σχολείο καταργεί τον εαυτό του, το Πανεπιστήμιο χλευάζει όσους κατάφεραν να το πάρουν στα σοβαρά. Και την πληρώνουν οι φτωχοί. Ντρέπομαι ν' αντικρίσω παιδιά που γνωρίζω, που τους έκανα μάθημα, τα ενθάρρυνα να σπουδάσουν, τα έπεισα ότι το αξίζουν, τα είδα να προσπαθούν, νόμιζα ότι θα μπορούσαν να χαρούν την επιτυχία. Ντρέπομαι για λογαριασμό των ξεδιάντροπων ΑΕΙ μας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Κατερίνα Γώγου, 3.10.1993

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. 53 χρόνια προσπαθούσε να ζήσει. Αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου του 1993.
Την είχα δει κάποτε, παραμονές Χριστουγέννων, στην κάτω όχθη της Φωκίωνος Νέγρη. Στεκόταν δίπλα σε ένα περίπτερο και κοιτούσε την άσφαλτο. Ήμουν δεν ήμουν 15. Ήθελα να της μιλήσω, να της τα πω όλα. Να εξαγνίσω τις ενοχές μου και την αλαζονεία μου. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν ποιον στίχο της να της πω για να την εντυπωσιάσω. Η ηλίθια, λες και ήταν από τους ανθρώπους που μπορούσε να εντυπωσιάσει κανείς.
Και ξαφνικά ανάσανε βαθιά, κοίταξε πέρα από τα πάντα και ξεκίνησε να περπατά.
Στην Πατησίων.
Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, εκείνου του Σαββάτου, έτυχε και ξανάβλεπα την «Παραγγελιά».
Η φωνή της στην αρχή της ταινίας με υπνώτιζε «…και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα να τρέξουν, μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα τα νύχια, τα μαλλιά μου και τα χρόνια μου που είναι βρώμικα». Και σκεφτόμουν ότι η Κατερίνα Γώγου δεν έψαχνε να ξεφύγει, έψαχνε να μείνει. Κι ίσως γι’ αυτό τα ποιήματά της σπαρταράνε τόσο, επειδή είναι απελπιστικά ανθρώπινα. Και εφιαλτικά επίκαιρα.

Η μοναξιά,
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα Εθνική οδός-Κέντρον
στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά,
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω, είναι τσεκούρι στα χέρια μας που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει.

protagon.gr

Μάθημα Ζωής:Αγοράκι κέρδισε 1000 δολάρια χάρισε στην δίχρονη γειτόνισσα να κάνει χημειοθεραπεία!

                Και τα παιδιά συνεχίζουν να μας δίνουν ένα μάθημα για την ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων. Εκεί που εμείς νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και καλύτερα από τα παιδιά εκείνα τελικά μας βάζουν τα γυαλιά. Ένα αγοράκι 8 ετών, ο Γουατ Ερμπερ, πήρε μέρος σε ένα κυνήγι θησαυρού, το οποίο οργάνωνε η τράπεζα της περιοχής τους, με έπαθλο 1000 δολάρια. Πριν μερικές μέρες ο Γουάτ είχε μάθει πως η μικρή τους γειτόνισσα, η 2 ετών Κάρα Κίτλι, πάσχει από λευχαιμία. Ήξερε τι ακριβώς είναι αυτό και είχε στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Μόλις λοιπόν διάβασε ότι θα γίνει αυτό το κυνήγι θησαυρού λέει στους γονείς του, «Πάμε να το κάνουμε και αν κερδίσουμε να δώσουμε τα χρήματα στην Κάρα». Μετά από μια δύσκολη μέρα αφού κατάφερε να μαζέψει 20 στοιχεία έμαθε πως ήταν ο νικητής. Ενθουσιάστηκε τόσο και αμέσως μόλις έλαβε το ποσόν τηλεφώνησε στην μαμά της Κάρα για να τους δώσει τα χρήματα. Η μητέρα της μικρής δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που ακούει. «Μα είναι δυνατόν να δώσει τόσα πολλά χρήματα; Με ρωτούσε πριν λίγο καιρό πόσο θα στοιχίσει η χημειοθεραπεία αλλά δεν είχα ιδέα», τους είπε. Οι γονείς του Γουάτ την διαβεβαίωσαν ότι ο λόγος που έλαβε μέρος στο παιχνίδι είναι για να κερδίσει αυτά τα χρήματα για την μικρή Κάρα και η μητέρα της τελικά δέχθηκε με μεγάλη χαρά τα χρήματα. «Είμαι πολύ τυχερός να τον αποκαλώ γιό μου», δήλωσε ο πατέρας του. Η μικρή Κάρα ξεκίνησε την θεραπεία και έχει πολύ καλά αποτελέσματα αλλά έχει ακόμα καιρό μπροστά της μέχρι να το ξεπεράσει και να είναι εντελώς καλά!

Πηγή:www. mothersblog.gr

Πηγή: newsitamea.gr

«Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα»

                 Την... λάθος λειτουργία του σχολείου φανερώνει το post του blog #einai2030, με τον εύστοχο τίτλο «Το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα». Στη φωτογραφία φαίνεται το ποιηματάκι για το φθινόπωρο που έδωσε ως σχολική εργασία μια 7χρονη μαθήτρια. Με πράσινο είναι οι διορθώσεις της δασκάλας, που δεν καταφέρνει να φανταστεί ότι η μικρή επιχειρεί τον λογοτεχνισμό «ξυπνάνε τα ξυπνητήρια» και τη διορθώνει ανάλογα.  Όταν τα σχολεία αλλάξουν, θα αλλάξουμε και εμείς. Πριν από αυτό, απλώς θα ελπίζουμε.

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/home/child/article/298741/to-sholeio-poy-skotonei-th-dhmioyrgikothta.html
Πηγή: www.in2life.gr

Το Απαγορευμένο Ποδήλατο (Wadjda)

                Η Wadjda (Waad Mohammed) είναι ένα δεκάχρονο κορίτσι που μένει σε ένα προάστιο του Ριάντ, της πρωτεύουσας της Σαουδικής Αραβίας. Αν και ζει περιτριγυρισμένη από ένα συντηρητικό περιβάλλον, έχει αστείρευτο κέφι, είναι πολυμήχανη και συνεχώς προκαλεί τα όρια του επιτρεπτού. Έχει ερωτευτεί ένα πράσινο ποδήλατο και αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει. Στο δρόμο της θα βρει πολλά εμπόδια αλλά δεν θα το βάλει κάτω. Ακόμα και αν στη χώρα της θεωρείται ανήθικο για ένα κορίτσι να κάνει ποδήλατο!

Ένας κινηματογραφικός άθλος, το «Wadjda» είναι η πρώτη ταινία γυρισμένη εξ ολοκλήρου στη Σαουδική Αραβία, και την οποία μάλιστα σκηνοθέτησε γυναίκα. Και όλα αυτά σε μία χώρα όπου έχει απαγορευθεί η λειτουργία κινηματογράφων εδώ και 30 χρόνια και όπου απαγορεύεται στις γυναίκες να ψηφίζουν και να οδηγούν ακόμα και ποδήλατο.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ » Reem Abdullah » Waad Mohammed » Abdullrahman Al Gohani » Ahd » Sultan Al Assaf

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ » Haifaa Al-Mansour ΔΙΑΡΚΕΙΑ » 98 λεπτά ΠΡΕΜΙΕΡΑ » 26-09-13

ΔΙΑΝΟΜΗ » Feelgood Entertainment LINKS » Imdb

Πηγές: Α) http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=9068 και Β) http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10030037

ΣΥΡΙΑ : Η γυναίκα στη συριακή επανάσταση, μέσα από τα μάτια επαναστατριών γυναικών

Από διαδήλωση σε διαδήλωση άρχισαν να γνωρίζουν η μία την άλλη. Το κοινό τους στοιχείο ήταν το αίσθημα της ευθύνης προς τη χώρα τους, την οποία είχε σφετεριστεί το τυραννικό καθεστώς εξυπηρετώντας μόνο τα δικά του συμφέροντα όσα χρόνια βρισκόταν στην εξουσία. Αυτό τις παρακίνησε να δημιουργήσουν, με όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, μια ομάδα εργασίας για να υποστηρίξουν το επαναστατικό κίνημα που στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος.

Συμμετείχαν στις εβδομαδιαίες ειρηνικές διαδηλώσεις δίπλα στους άνδρες στην πόλη τους, Salamyeh. Όταν τον Αύγουστο του 2011 το καθεστώς αποφάσισε να καταπνίξει την ελεύθερη φωνή της πόλης με μια βίαιη εκστρατεία μαζικών συλλήψεων που επηρέασαν τους πιο φιλειρηνικούς ακτιβιστές στη Salamyeh, οργάνωσαν γυναικείες διαδηλώσεις για να υποστηρίξουν την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των συλληφθέντων γιων τους. Οργάνωσαν καταλήψεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στους περισσότερους δρόμους της πόλης, με πιο γνωστή την καθιστική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης, ακριβώς πριν από την Ημέρα της Μητέρας τον Μάρτιο του 2012. Το αίτημά τους για την απελευθέρωση των συλληφθέντων δεν αναγνωρίστηκε από τον διοικητή των δυνάμεων ασφαλείας της περιοχής, ο οποίος μάλιστα αντέδρασε έντονα στέλνοντας παραστρατιωτικές ομάδες, τις shabbiha, να επιτεθούν και να συλλάβουν όλους εκείνους που προσπαθούσαν να προστατέψουν ή να υπερασπιστούν τους διαδηλωτές.

Λόγω της έντασης της καταστολής και της επιτήρησης της πόλης και λόγω του αυξημένου κινδύνου σύλληψης, οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης Salamyeh έπρεπε να βρουν άλλον τρόπο ώστε να ακουστεί η φωνή τους σε όλον τον κόσμο και σε όλους τους γιους της χώρας, όπως διοργανώνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες σε ένδειξη αλληλεγγύης κάθε βδομάδα στα σπίτια τους με όλα τα παιδιά της συριακής επανάστασης και γράφοντας προκηρύξεις που διευκρινίζουν τη θέση τους σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία εν γένει, και της πόλης Salamyeh ειδικότερα. Οι προκηρύξεις διαβάζονταν κατά τη διάρκεια των καθιστικών διαμαρτυριών, δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο μέσα από τη δική τους ιστοσελίδα και μοιράζονταν τυπωμένες στους πολίτες της πόλης.