Οι «Βάκχες» -από τα πληρέστερα και πιο ολοκληρωμένα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας - μπορούν να διαβαστούν και να παρασταθούν με τρόπο που να ανταποκρίνεται στα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής μας.
Σήμερα, που ο φόβος μπροστά στο καινούργιο και τις αβεβαιότητες που δημιουργούν τα νέα παγκόσμια δεδομένα οδηγεί σε εσωστρέφειες και επικίνδυνους φανατισμούς μπορούμε να δούμε το μύθο, διαμέσου του ποιητικού λόγου, σαν μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση και στις συγκρούσεις που δημιουργούνται όταν οι οργανωμένοι κοινωνικοί σχηματισμοί έρχονται αντιμέτωποι με την «εισβολή» στον περίκλειστο χώρο τους, νέων δεδομένων-ανθρώπων, δοξασιών, δυνάμεων.
«Ήμουν νοικοκύρης και με κάνατε ζητιάνο» είπε
πολίτης στον Άδωνι Γεωργιάδη, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του
τελευταίου στη ΔΕΘ. Ο αγανακτισμένος πολίτης πλησίασε τον υπουργό
Υγείας, λίγο πριν εκείνος μπει στο Βελλίδειο.
«Κάντε κάτι. Δεν αντέχουμε άλλο. Μας πήρατε το
φαγητό μας»,
του είπε για να λάβει την αποστομωτική απάντηση: «έλα στον
πραγματικό κόσμο. Δεν λύνονται εδώ τα προβλήματα». «Δυο χρόνια τώρα
υποφέρω», συνέχισε ο εξοργισμένος πολίτης, ενώ την ώρα που ο υπουργός
αποχωρούσε του φώναξε: «δεν θ΄αυτοκτονήσω. Δεν είμαι τρελός. Θα καθαρίσω
κάποιον από εσάς».
Σε
είδα να ζωγραφίζεις βότσαλα με λαδομπογιές και να βάζεις χρωματιστές
χάντρες σε βραχιολάκια. Δεν έπαιζες όπως όλα τα άλλα παιδιά.
Τακτοποιούσες πάνω στο πεζούλι την ωραιότατη πραμάτεια σου και την
πουλούσες σε πολύ λογικές τιμές στους τουρίστες στην Νταμούχαρη.
Στήθηκες χαμογελαστή να σε βγάλω μια φωτογραφία με τις δημιουργίες σου
και μετά ευγενέστατη μας έκανες και μια καλύτερη τιμή επειδή η ώρα ήταν
περασμένη κι έπρεπε να ξεπουλήσεις.
Εσύ, κορίτσι μου, αδικείσαι. Εσένα πρέπει να σε βάλουμε να παραδίδεις
μαθήματα επιχειρηματικότητας, τώρα που τα έχουμε τόσο ανάγκη...
Πηγή: http://www.protagon.gr/
Κάθε Παρασκευή, στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, οι κάτοικοι και οι
επισκέπτες, (φαντάζομαι οι περισσότεροι από αυτούς Αμερικανοί), μπορούν
να παρακολουθήσουν ακρωτηριασμούς και, αν είναι «τυχεροί», και
εκτελέσεις.
Με μια ιεροτελεστία που περιλαμβάνει φρικιαστικές
λειτουργίες για το ευαίσθητο και δημοκρατικό στομάχι κάποιου Δυτικού, ο
δήμιος σηκώνει το τσεκούρι του και το αφήνει να πέσει με δύναμη στο άκρο
αυτού που κατηγορείται ότι έκλεψε. Μια σπαρακτική κραυγή ακούγεται πριν
το αίμα αρχίσει να ρέει παντού, φτάνοντας μερικές φορές ως το πλήθος
που παρακολουθεί την παραδειγματική μεσαιωνική τιμωρία.
Κάθε χρόνο, το καθεστώς του Ριάντ, η σύμμαχη
βασιλική οικογένεια των ΗΠΑ, εκτελεί γύρω στα 80 άτομα που μπορεί να
έχουν κατηγορηθεί για μοιχεία, ομοφυλοφιλία, θρησκευτική παρέκκλιση ή
ό,τι άλλο επιλέξει κάποιος μουλάς, ο οποίος ωστόσο δεν τυγχάνει
ενοχλητικός για τις δημοκρατικές ευαισθησίες του Προέδρου Ομπάμα, όπως
δεν υπήρξε ούτε για τους προηγούμενους Προέδρους.
- Απο το αρχείο της ΕΡΤ - Τίτλος : Σ' αυτή τη γειτονιά Στίχοι : Μάνος Ελευθερίου Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση 1968 : Μαρία Δημητριάδη & Αντώνης Καλογιάννης
Σ' αυτή τη γειτονιά και βράδυ και πρωί περάσαμε και χάσαμε ολόκληρη ζωή
Σ' αυτή τη γειτονιά μας πήραν οι καημοί μας πήραν και μας πρόδωσαν για μια μπουκιά ψωμί
Σ' αυτή τη γειτονιά μες στο μικρό στενό χαθήκαμε και ζήσαμε μακριά κι απ' το Θεό
Σαν σήμερα, στις 27 Αυγούστου του 1941 γεννιέται η διεθνώς αναγνωρισμένη τραγουδίστρια Σεζάρια Εβόρα. Είχε το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας
της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της ως
ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.
Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Σε ηλικία 7 ετών
έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να
την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την
εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη
χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Σεζάρια έμαθε να τραγουδά.
Η Έβορα συνάντησε όταν ήταν 16 ετών έναν ναυτικό από το Πράσινο
Ακρωτήριο, ο οποίος ονομαζόταν Εντουάρντο. Ήταν ο άνθρωπος που την
δίδαξε τα παραδοσιακά μουσικά στιλ των coladeiras καιmornas.
Τα τελευταία αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της
νοσταλγίας. Η Σεζάρια ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και
ξενοδοχεία. Με τη βοήθεια τοπικών μουσικών, θα επεδείκνυε τις ικανότητές
της και αργότερα θα ανακηρυσσόταν "Βασίλισσα των Μόρνας" από τους θαυμαστές της. Την εποχή εκείνη ήταν διάσημη στο νησί της, σχετικά άγνωστη όμως διεθνώς.
Έχετε παρατηρήσει ποτέ ότι υπάρχει ένα διαφορετικό χρώμα στο κάτω μέρος της συσκευασίας κάθε οδοντόκρεμας;Ξέρετε τι σημαίνουν αυτά τα χρώματα;...
Πράσινο:Φυτική Μπλε: Φυτική με προσθήκη φαρμακευτικής ουσίας Κόκκινο: Φυτική με προσθήκη χημικής σύνθεσης Μαύρο: Μόνο χημική σύνθεση Προσοχή λοιπόν στις οδοντόκρεμες που αγοράζετε!...
«Μισώ τους
αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος
ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η
αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι
ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
Η αδιαφορία
είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην
ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν
μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που
ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο.
Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό
που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται
τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα
μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο
μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και
στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο,
υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί
δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες
και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα
τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι
είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί
που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι
αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι
βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι
εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα
συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Από τον Ιούλιο που γεννήθηκε στον ζωολογικό κήπο της Ταϊπέι, το
νεογέννητο panda Yuan Zai είχε χωριστεί για έναν μήνα από την μητέρα του
Yuan Yuan και βρισκόταν σε ιατρική καραντίνα. Αυτή την εβδομάδα, τα δύο
αξιαγάπητα panda βρέθηκαν επιτέλους μαζί για μερικές αγκαλιές και έναν
υπνάκο.
Πήρατε τη μεγάλη απόφαση που θα σας αλλάξει
τη ζωή.. Θα την γεμίσει νιαουρητά και γουργουρίσματα… Θα την κάνει
γαταπληκτική. Υιοθετώντας ένα γατάκι σημαίνει ότι αναλαμβάνετε την υποχρέωση
φροντίδας σε μια γάτα για 15 χρόνια (μέσος όρος ζωής) που ίσως όμως φτάσει και
τα 20. Το γνωρίζετε αυτό και το αποδέχεστε! Είστε συνειδητοποιημένοι… ΤΕΛΕΙΑ!
Φέρατε το γατάκι (ή τη γάτα σας) στο σπίτι… Και τώρα; Τι πρέπει να κάνετε; Πού
είναι το manual?? ΟΕΟ?
Εμείς είμαστε εδώ!
Για να φροντίσετε σωστά το νέο σας
«συνγάτικο» χρειάζεται:
Να του προσφέρετε αρκετή ανθρώπινη συντροφιά.
Να του δίνετε τακτικά, κατάλληλα γεύματα και
πάντα σταθερή ποσότητα φρέσκου νερού.
Να του παρέχετε έναν καθαρό και άνετο χώρο.
Να του επιτρέπετε την δυνατότητα εξόδου του
σε κήπο ή μπαλκόνι ή αλλιώς να αδειάζετε και να καθαρίζετε την αμμολεκάνη του
καθημερινώς.
Να το χτενίζετε-βουρτσίζετε τακτικά. Τα
μακρύτριχα απαιτούν καθημερινό χτένισμα.
«
…Και προς θεού… καλύτερα εκεί μέσα οι παράνομοι μετανάστες παρά στους
δρόμους της Αθήνας.» τάδε έφη πρώην δημοσιογράφος και νυν βουλευτής σε
τηλεοπτικό πάνελ.
Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αυτήν τη ρήση .
«Όποιος περνάει τα σύνορα και μπαίνει στη χώρα μας χωρίς χαρτιά είναι μετανάστης και μάλιστα παράνομος.»
Τι αποκρύπτεται έντεχνα σ΄ αυτήν την παραδοχή;
Ότι
σε χώρες όπως η Συρία ,με τις οβίδες να σπέρνουν το θάνατο καθημερινά
,ο άνθρωπος που θα πιστέψει τον δουλέμπορο, θα του δώσει ό,τι έχει και
δεν έχει, θα πάρει την οικογένειά του και θα χωθεί σε μια βάρκα
διωγμένος από ό,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσε πατρίδα, είναι
απειλή. Έρχεται στη χώρα μας για να ληστέψει, να βιάσει, να σκοτώσει.
Δεν είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος που ο πόλεμος ξερίζωσε βίαια απ’
την πατρίδα του . Όχι, είναι ένας δυνάμει εγκληματίας .
Να ο σπόρος του ρατσισμού. Αυτή η ισοπεδωτική γενίκευση .
Αυτοί
που εξεγέρθηκαν δεν ήταν άνθρωποι. Ήταν παράνομοι μετανάστες. Γι΄
αυτό τους κλείσαμε εκεί. Για να μην απειλούν όλους εμάς τους ανθρώπους.
Που η καμπή της ιστορίας μάς ευνόησε . Δεν έχουμε εμείς πόλεμο, έχουμε
τα σπίτια μας , έχουμε τους φράχτες μας γύρω απ’ αυτά, έχουμε τη ζωή
μας.
Αυτός
ο άνθρωπος που μιλά αυτήν τη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουμε, που’ χει
στο βλέμμα του το μαύρο της πείνας και του θανάτου και της απόγνωσης ,
που ίσως είδε να σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του η μάνα του, ή το παιδί
του και ύστερα έμεινε στριμωγμένος σε μια βάρκα να θαλασσοπνίγεται
μερόνυχτα, και προσδοκούσε ένα πράγμα, να τον βγάλει η ζωή του σ’ ένα
ίσιωμα, να μη βλέπει άλλο θάνατο , να μη μυρίζεται άλλη σάρκα καμένη, να
φάει ένα πιάτο φαγητό.. αυτός ο άνθρωπος είναι παράνομος ..εκτός νόμου…
ανάμεσά μας δεν πρέπει να κυκλοφορεί…
Εκτός κι αν έχει τα απαιτούμενα χαρτιά..
Τότε
δεν είναι παράνομος μετανάστης … είναι μετανάστης σκέτο… τον έχουμε στο
φτύσιμο, μα τουλάχιστον τα χαρτιά του λένε πως δε θα μας ληστέψει, δε
θα μας βιάσει, δε θα μας σκοτώσει… μπορούμε να μην τον φοβόμαστε…
Θυμάμαι
,δεκαπέντε χρόνια πριν, δίδασκα έκθεση σε ένα φροντιστήριο. Όταν
συζητούσαμε το θέμα του ρατσισμού , τους έδειχνα μια φωτογραφία.
Άνθρωποι στοιβαγμένοι στο κατάστρωμα ενός πλοίου . Πρόσωπα αποστεωμένα,
μάτια άγρια ,ρυτίδες πόνου σκάβαν την όψη τους. Ήταν Έλληνες μετανάστες ,
λίγο πριν φτάσουν στην Αμερική , τη δεκαετία του ‘20.
Υπάρχουν στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία που ο άνθρωπος ξεριζώνεται από τα χώματα που τον έθρεψαν... βίαια, πάντα βίαια.
Αυτό δεν τον κάνει παράνομο... ούτε και εγκληματία.
Θα μπορούσε κάποιος να μου πει…
«Σε
μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει κάθε νόημα, έχουν γίνει εργαλεία
στο στόμα δημοκολάκων κάθε λογής …εσύ ασχολείσαι με την ατυχή δήλωση
ενός πολιτικού;»
Ναι, θα απαντήσω…
γιατί οι λέξεις είναι όπλα φονικά ,όταν δίχως σύνεση εκστομίζονται.
Κι
όταν η λέξη λαθρομετανάστης έχει ταυτιστεί στο εθνικό μας υποσυνείδητο
με τη λέξη εγκληματίας ,τότε άλλες λέξεις όπως η λέξη πατρίδα, η λέξη
δημοκρατία ή η λέξη ανθρωπιά ζητούν βοήθεια.
Όσοι λοιπόν έχουμε ακόμη το βλέμμα να δούμε, καλό είναι να μη σφυρίζουμε αδιάφορα.
Η Chefchaouen είναι μια μικρή όμορφη πόλη περίπου 40.000 κατοίκων που
βρίσκεται στο βορειοανατολικό Μαρόκο κοντά στη Μεσόγειο Θάλασσα. Πέρα
από τη γραφικότητά της ξεχωρίζει για έναν προφανή λόγο: Το μπλε χρώμα
που πλημμυρίζει την πόλη από άκρη σε άκρη. Κατοικίες, αυλές, τοίχοι,
καταστήματα, σοκάκια, δρόμοι, όλα έχουν αυτό το γαλάζιο χρώμα της
θάλασσας της Μεσογείου. Και αυτός είναι ολ΄γος για τον οποίο η
Chefchaouen αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Η
Chefchaouen βάφτηκε μπλε από τους Εβραίους πρόσφυγες που ζούσαν εκεί
κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 σε μια προσπάθεια να δώσουν
χρώμα στη ζωή τους και να ξεφύγουν από τη μουντή καθημερινότητα. Από
τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν άλλαξε και οι αυστηροί νόμοι της χώρας
διατηρούν ανέπαφη την απόχρωση.
Ένα ντοκιμαντέρ για την ανάδειξη μιας
από τις πιο μαγευτικές γωνιές του τόπου. Το Φυσικό Πάρκο Σητείας
εκτείνεται σε όλη σχεδόν την ανατολική ακτή της Κρήτης και την ενδοχώρα
της και συμπεριλαμβάνει τοπωνύμια παγκοσμίου φήμης όπως το Βάι και το
ανάκτορο της Κάτω Ζάκρου, αλλά και αμέτρητες κρυμμένες ομορφιές.
Το Φυσικό Πάρκο Σητείας δημιουργήθηκε για να διατηρήσει και να
προστατέψει το φυσικό και πολιτισμικό τοπίο της περιοχής, αλλά και να το
αναδείξει, προσκαλώντας επισκέπτες από την Ελλάδα και όλο το κόσμο.
Η ταινία υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του έργου "ΓΕΩΤΟΠΙΑ" που
συγχρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Διακρατικής Συνεργασίας Ελλάδα-
Κύπρος 2007-2013.
Πηγή: http://tvxs.gr/
Αρχίζουν από σήμερα, Δευτέρα 5 Αυγούστου, οι εορταστικές
εκδηλώσεις για τον «Μουτζούρη», το τραινάκι του Πηλίου, με αφορμή την
συμπλήρωση 110 χρόνων λειτουργίας του.
Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και οι φίλοι του τραίνου συμμετέχουν στον εορτασμό,
διοργανώνοντας ειδικές εκδηλώσεις. Από σήμερα έως τις 11 Αυγούστου
οργανώνεται στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας επταήμερο διεθνές Φεστιβάλ
αφήγησης από τον τοπικό σύλλογο.
Η εβδομάδα είναι αφιερωμένη στο τραίνο, με θέμα «Ταξίδια - ιστορίες του Μουτζούρη στο Πήλιο» και αφηγήσεις παραμυθιών και βιωματικών ιστοριών για το τραίνο στους σταθμούς Άνω Λεχωνίων, Γατζέας και Μηλεών.
Ο ιστορικός σιδηρόδρομος Βόλου - Μηλεών, το τραινάκι του Πηλίου, όπως
είναι πιο γνωστό, κατασκευάστηκε σε δύο στάδια από το 1894 μέχρι το
1903. Ο θρυλικός πλέον «Μουτζούρης» συνέδεσε το εμποροβιομηχανικό κέντρο
του Βόλου με την εύφορη και πλούσια περιοχή του Δυτικού Πηλίου, στις
πλαγιές και στους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων. Μέχρι το 1950, o
συρμός με τις βελγικές μηχανές και τα βαγονάκια του, εξυπηρετούσαν και
τις ανάγκες της πόλης ως τροχιοδρόμος για την αστική συγκοινωνία του
Βόλου.
Για 80 χρόνια υπήρξε σημείο αναφοράς για την ευρύτερη περιοχή. Μετά
την κατάργηση του το 1971 έγιναν προσπάθειες για την επαναλειτουργία του
σαν (μουσειακού) τουριστικού σιδηροδρόμου σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερης
φυσικής ομορφιάς. Μετά από σημαντικά έργα ανακατασκευής μέρους της
υποδομής, μπήκε και πάλι σε λειτουργία το 1996. Εκδηλώσεις
Αυτό δεν είναι ρεπορτάζ, είναι ερωτική εξομολόγηση. Δεν
έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω έστω να είμαι αντικειμενική, γιατί μαζί
της είμαι ερωτευμένη σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα. Κι ακόμα και τώρα,
κάθε φορά που το πλοίο δένει στο λιμάνι και ο καταπέλτης ανοίγει, η
μυρωδιά της και μόνο με κάνει να κλαίω. Από βαθιά χαρά. Κι εσύ; Πότε
ήταν η τελευταία χαρά που βούρκωσες από συγκίνηση; Η ανατολικότερη των
Κυκλάδων στέκει καταμεσής του Αιγαίου σαν «ίππος πέτρινος με τη χαίτη
ορθή». Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή από τον στίχο του
Ελύτη γι’ αυτό το νησί που μοιάζει η ενσάρκωση του ανδρόγυνου: άγρια
βράχια στα ανατολικά, τοπίο σκληρό κι αντρίκειο. Και στα δυτικά τα δυο
της λιμάνια και μικροί κολπίσκοι, όλη η μαγεία του θηλυκού. Καθόλου
τυχαία, εδώ λατρεύτηκε η Μεγάλη Μητέρα των θεών και των θνητών, η
θεότητα της γονιμότητας που κρατάει αγκαλιά τους ανθρώπους όταν
γεννιούνται κι όταν πεθαίνουν, η Κυβέλη.
Μα πού είμαι, τέλος πάντων, και γιατί αργώ τόσο πολύ να μπω στο θέμα;
Είμαι στην Αμοργό και το τραβάω για να σας ψήσω, μιας και από φέτος
μπορείτε να έρθετε κι εσείς, αρκεί να έχετε 33 ευρώ στην τσέπη για το
εισιτήριο, μια σκηνή και κέφι για εθελοντισμό.
Οι Αμοργιανοί, μετά από 4 χρόνια που έμενε κλειστό, άνοιξαν το δημοτικό
κάμπινγκ στα Κατάπολα και το λειτουργούν ως αυτοδιαχειριζόμενο χώρο.
Εμπνευσμένοι από το πολύ πετυχημένο πείραμα της Βούλας, σκέφτηκαν ότι
ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να πετύχει και σε τούτο το νησάκι της άγονης
γραμμής. Και, ποιος ξέρει, αύριο σε κάθε νησάκι.
«Το κάμπινγκ μας ρήμαζε και παρόλο που οι πολίτες ήθελαν πολύ να
ανοίξει, η υπόθεση κολλούσε σε τυπικά προσκόμματα», μας εξιστορεί η
Ελευθερία Ψυχογιού.
Παλιός φίλος, από τα πρώτα γυμνασιακά χρόνια, μου έστειλε πριν από λίγες μέρες ένα συγκλονιστικό βίντεο που δείχνει με τον πιο περίτρανο τρόπο τη δύναμη και την επιρροή που μπορεί να έχει η μουσική πάνω μας.
Στην περιοχή Cateura της Παραγουάης μια ολόκληρη ανθρώπινη κοινωνία
ζει μέσα σε μια χωματερή -και βιοπορίζεται από αυτήν- ανακυκλώνοντας
ό,τι χρήσιμο υλικό μπορεί να βρεθεί στα σκουπίδια και πουλώντας το, στη
συνέχεια. Χάρη στην πρωτοβουλία ενός εμπνευσμένου δάσκαλου μουσικής, τα
παιδιά, με τη βοήθεια των μεγάλων, άρχισαν να κατασκευάζουν μουσικά
όργανα με υλικά της χωματερής και στη συνέχεια έμαθαν να παίζουν
μουσική. Το αποτέλεσμα, απόλυτα μαγικό. Η μουσική και η αγάπη της
μουσικής άλλαξε τη ζωή αυτών των παιδιών που ζουν κάτω από άθλιες
συνθήκες φτώχειας, βρώμας και δυσωδίας και την πήγε αλλού, εκεί που η
ζωή έχει φτερά, δύναμη και ομορφιά. Όπως λέει η δεκατριάχρονη Ada
Maribel στο βίντεο, επιδεικνύοντας το φτιαγμένο από σκουπίδια βιολί της,
«όταν ακούω τον ήχο ενός βιολιού, αισθάνομαι πεταλούδες στο στομάχι
μου. Είναι ένα συναίσθημα που δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω» και πιο πέρα
προσθέτει μια άλλη «η ζωή μου δεν θα είχε αξία χωρίς τη μουσική».
Απίστευτα πράγματα! Απ’ ό,τι φαίνεται, πάντα με τη στήριξη του δάσκαλου,
τα παιδιά προχώρησαν, οργανώθηκαν, και έφτιαξαν μιαν ορχήστρα, που την
ονόμασαν «Ανακυκλωμένη Ορχήστρα», δίνοντας μάλιστα συναυλίες στην
περιοχή τους - και, ίσως, παραπέρα.
Παραδείγματα της χαράς και της δύναμης της μουσικής υπάρχουν πολλά
και δεν περιορίζονται στο παραπάνω. Πολύ αγαπημένη φίλη, μου έστειλε
πριν από καιρό αυτό το απίστευτο βίντεο.
Ο επτάχρονος(!) ιδιοφυής Edward Yudenich, από το Ουζμπεκιστάν,
διευθύνει συμφωνική ορχήστρα που παίζει την εισαγωγή στη Νυχτερίδα του
Γιόχαν Στράους. Δείτε με τι αφοσίωση, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα,
ο μπόμπιρας αυτός διευθύνει -ναι, διευθύνει!- την ορχήστρα. Η χαρά
ξεχειλίζει από το ξανθό μουτράκι του, από την ορχήστρα και, βέβαια, από
το κοινό.
Σε μιαν Ευρώπη όπου το «θαύμα» της ανάπτυξης όπως τη γνωρίσαμε
τελειώνει, σε μιαν Ευρώπη που παραπαίει και ταλανίζεται χωρίς πυξίδα, η
ανάγκη της μουσικής γίνεται όλο και πιο σημαντική. Μουσικοί,
ανταποκρινόμενοι στην ανάγκη αυτή, προχωρούν, όλο και συχνότερα, σε
αυτοσχέδιες εμφανίσεις ορχηστρών, με μορφή χάπενινγκ, σε δρόμους,
πλατείες, και σιδηροδρομικούς σταθμούς, σκορπίζοντας χαρά σε μικρούς και
σε μεγάλους. Εδώ στον σταθμό της Κοπεγχάγης και εδώ
στην κεντρική πλατεία της μικρής πόλης Sabadell της Καταλονίας στην
Ισπανία. Να αναφέρω βέβαια και τα αντίστοιχα χάπενινγκ της δικής μας
Λυρικής Σκηνής, με το Λυρικό Λεωφορείο στους κεντρικούς δρόμους της
Αθήνας, και την παράσταση στη Βαρβάκειο Αγορά.
Γι’ αυτό σας λέω, βάλτε τη μουσική στη ζωή σας. Τώρα μάλιστα που
ξεκινά ο Αύγουστος, ο μήνας των διακοπών, είναι η καλύτερη ευκαιρία. Δεν
έχει σημασία αν είστε στην εξοχή, δίπλα στη θάλασσα, ή αν είστε στην
πόλη. Δια-κόψετε λοιπόν και ξεφύγετε από την απίστευτη μιζέρια που μας
τριγυρίζει, από τα νέα μέτρα που δεν θα παρθούν και που όλο παίρνονται,
από τη θλιβερή κυριαρχία των αριθμών, στους οποίους οι κυβερνώντες
θέλουν να μας πείσουν ότι περιορίζεται η ζωή. Αν βάλουμε τη μουσική στη
ζωή μας, δεν θα γίνουμε πλουσιότεροι οικονομικά, θα γίνουμε όμως
πλουσιότεροι ως άνθρωποι και ως πολίτες. Δεν έχει σημασία αν αυτή η
μουσική θα είναι ο Μπετόβεν, το κελάηδισμα ενός πουλιού που καλωσορίζει
τη νέα μέρα που ξημερώνει, το πάφλασμα των κυμάτων τη νύχτα ή «το ροκ
του μέλλοντός μας». Η μουσική είναι μία και είναι παντού. Αρκεί εμείς να
την ακούμε.
Προς το τέλος του βίντεο, βλέπουμε τον δάσκαλο να λέει ότι «οι
άνθρωποι συνειδητοποιούμε πως δεν πρέπει να πετάμε στα σκουπίδια ό,τι να
'ναι». Και συνεχίζει, «...και ούτε, βέβαια, πρέπει να πετάμε τους
ανθρώπους». Αφιερωμένο (εξαιρετικά) στους πολιτικούς μας…
Κλείνω το σημερινό μου κείμενο-αφιέρωμα στη μουσική, με τι άλλο; Με Διονύση Σαββόπουλο και τους «Μάγους».
Πηγή: http://www.protagon.gr/
Λίγοι από εμάς έχουν αίσθηση του τι είναι στην πραγματικότητα το
Wi-Fi, πόσω μάλλον με τι μοιάζει αν θα μπορούσαμε να το δούμε. Ο
καλλιτέχνης Nickolay Lamm αποφάσισε να ρίξει λίγο φως στο θέμα. Έτσι
δημιούργησε απεικονίσεις που να προσδιορίζουν το μέγεθος, το σχήμα και
το χρώμα του σήματος του Wi-Fi σήμα εάν αυτό ήταν ορατό στο ανθρώπινο
μάτι.
«Αισθάνομαι ότι αν μπορούσαμε να δούμε το Wi-Fi θα εκτιμούσαμε λίγο
παραπάνω την τεχνολογία που χρησιμοποιούμε καθημερινά», λέει ο Lamm και
συμπληρώνει: «Πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε την τεχνολογία χωρίς να
εκτιμάμε την πολυπλοκότητα πίσω από κάποια εργασία ή δυνατότητα». Με
πολλά χρώματα στον ορίζοντα που προσδιορίζουν την κίνηση του σήματος, ο
καλλιτέχνης παρουσιάζει τον μαγικό και πολύχρωμο κόσμο του Wi-Fi όπως
αυτό τρέχει ολόγυρά μας.
Πάνω από 125 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες έχουν
υποστεί κλειτοριδεκτομή όπως αναφέρει σε έκθεσή της η UNICEF, η οποία
σημειώνει πως «παρά τη συντριπτική εναντίωση στην επιβλαβή πρακτική του
ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων περίπου 30 εκατομμύρια
κορίτσια εξακολουθούν να διατρέχουν κίνδυνο να την υποστούν μέσα στην
επόμενη δεκαετίας».
Σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης «η πλειοψηφία των ανθρώπων στις
περισσότερες χώρες όπου επικρατεί η πρακτική της κοπής/ακρωτηριασμού των
γυναικείων γεννητικών οργάνων αντιτάσσεται στην επιβλαβή αυτή
πρακτική».
Στην έκθεση «Ακρωτηριασμός/Αποκοπή των Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων:
Μια στατιστική επισκόπηση και διερεύνηση της δυναμικής για αλλαγή»
αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη συλλογή δεδομένων και ανάλυσης πάνω σε
αυτό το ζήτημα μέχρι σήμερα.
Ο Ρότζερ Γουώτερς σ΄οποιαδήποτε κατάσταση κι αν βρίσκεται
σήμερα έκανε κάποτε αυτόν τον πλανήτη να γυρίζει ομορφότερα και μύησε
εκατομμύρια νέους ανά την υφήλιο σε πρωτόγνωρα μουσικά τοπία και ακόμη
φωτεινότερες σκέψεις αντίθετα οι απανταχού εθνικιστές, χρυσαυγίτες κτλ
το μόνο που προσφέραν και επιμένουν να προσφέρουν σ' αυτόν τον πλανήτη
είναι φρένο , σκοτάδι , φόβο και καταστροφή.
Προτείνω το κάτωθι τετράστιχο για διεθνή ύμνο του εθνικισμού:
Κανείς δεν είναι αδελφός
Το μίσος μου είν' απ' όλα ιερότερο
Κι αν είναι να πνιγώ απ το φώς
Το σκότος προτιμότερο»
1955, λίγο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Στις φυλακές των Βούρλων, στον Πειραιά, 27 πολιτικοί κρατούμενοι
οργανώνουν μια από τις πιο εντυπωσιακές αποδράσεις στην παγκόσμια
ιστορία. Οι φύλακες τους παρακολουθούν κάθε στιγμή. Το ΚΚΕ, το
κόμμα στο οποίο πιστεύουν, είναι αντίθετο στις αποδράσεις. Χωρίς να το
ξέρουν ούτε οι υπόλοιποι κρατούμενοι σύντροφοι τους, καταστρώνουν ένα
παράτολμο σχέδιο: να σκάψουν μια σήραγγα κάτω από τη φυλακή, κάτω από
τον δρόμο και να βγουν απέναντι, στην ελευθερία... 50 χρόνια μετά, το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνοραβρήκε τους πρωταγωνιστές της και κατέγραψε την συγκλονιστική ιστορία τους.
Λίστα με 87 επαγγέλματα που προβλέπεται ότι θα έχουν αυξημένη ζήτηση
στην αγορά εργασίας την επόμενη επταετία (ως το 2020) έδωσε στη
δημοσιότητα ο ΣΕΒ, παρουσιάζοντας το «Μηχανισμό Διάγνωσης των Αναγκών
των Επιχειρήσεων σε Επαγγέλματα και Δεξιότητες» που δημιουργήθηκε με
χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.
Στην ομιλία του στην εκδήλωση, που αναμένεται το απόγευμα της
Τετάρτης ο πρόεδρος του Συνδέσμου Δ. Δασκαλόπουλος πρόκειται να
αναφερθεί στη «Νέα Ελλάδα των αξιών και των αξίων που έχουμε ανάγκη»,
τονίζοντας ότι «η Ελλάδα αυτή μπορεί να προέλθει μόνο από την ανάδειξη
μιας νέας γενιάς πολιτικών, επιστημόνων και επιχειρηματιών απαλλαγμένων
από τις νοοτροπίες και αμαρτίες του παρελθόντος».
Ο μηχανισμός που παρουσιάστηκε σήμερα, συγκεντρώνει στοιχεία σχετικά
με τις διαφαινόμενες τεχνολογικές, οικονομικές, ρυθμιστικές εξελίξεις
και τάσεις σε επιλεγμένους τομείς της ελληνικής οικονομίας, σε
μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα και αναλύει τις επιπτώσεις τους στα
επαγγέλματα, από πλευράς απαιτούμενων γνώσεων, δεξιοτήτων και
ικανοτήτων. Τα συμπεράσματα επαληθεύονται από ομάδες Εμπειρογνωμόνων και
Στελεχών Επιχειρήσεων και ακολουθεί διαβούλευση πριν οριστικοποιηθούν.
Προφανώς ψάχνεις για δουλειά, θες να συμπληρώσεις ένα καλό βιογραφικό
και πάτησες στο Google "Δημιουργία Βιογραφικού". Ένα από τα πολλά sites
που σου επέστρεψε είναι και το υποφαινόμενο. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτό
το site και αυτές τις οδηγίες δημιουργίας βιογραφικού, σε σχέση με ότι
μπορεί να έχεις διαβάσει ή ακούσει μέχρι τώρα, είναι ότι εδώ θα μάθεις
πρακτικά ζητήματα όπως πως σκέφτεται ο εργοδότης.
Θα αρχίσουμε με τα βασικά και θα προχωρήσουμε σιγά σιγά στα πιο
εξειδικευμένα. Αν ξέρεις κάποια πράγματα μην βιαστείς να πας παρακάτω.
Μπορεί να διαβάσεις κάτι που δεν το είχες σκεφτεί.
1. Εμφάνιση
Όπως και σε όλα τα άλλα πράγματα, η εμφάνιση παίζει και εδώ ένα πολύ
σημαντικό ρόλο. Το βιογραφικό είναι μια πρώτη εικόνα του επαγγελματικού
σου προφίλ και η πρώτη εικόνα του βιογραφικού σου είναι ένας πολύ
σημαντικός παράγοντας. Πρέπει το κείμενο να είναι ευανάγνωστο και
ευχάριστο στο μάτι και να προδιαθέτει τον άλλον να το διαβάσει. Να έχει
σωστή και αναμενόμενη δομή. Πιο πρακτικά:
Χρησιμοποίησε γραμματοσειρά 11-12, με τους τίτλους 1-2 νούμερα πάνω.
Προτείνω 14 τον τίτλο του βιογραφικού 13 τους τίτλους των ενοτήτων. Κάτω
από 11 είναι πολύ κουραστικό για αυτόν που θα το διαβάσει.
Αν δεν έχεις πολλά να γράψεις μην αφήνεις επίτηδες μεγάλα κενά και μην
χρησιμοποιείς τεράστια γράμματα. Κάποιος που βλέπει 1000 βιογραφικά σε
μια εβδομάδα το καταλαβαίνει κατευθείαν. Αν είσαι νέος και μόλις βγήκες
στην αγορά εργασίας μην νιώθεις άσχημα. Ο εργοδότης το καταλαβαίνει
αυτό. Υπήρξε και αυτός κάποια στιγμή "νέος".
Προς θεού όχι εικόνες και άλλα άσχετα με την εργασία. Αποσπούν την
προσοχή από το κείμενο και δεν έχουν κανένα νόημα. Βέβαια λένε ότι μια
εικόνα ίσον με χίλιες λέξεις. Είχα δει ένα βιογραφικό που είχε ένα
διάγραμμα τύπου πίτα όπου περιέγραφε τα ενδιαφέροντα του υποψήφιου. Το
βρήκα πολύ ενδιαφέρον και προσωπικά μου άρεσε. Αλλά κάποιος εργοδότης
μπορεί να έχει αντίθετη γνώμη.
Όχι πολλές σελίδες. Μέχρι δύο, το πολύ τρείς σελίδες αν είναι απολύτως
απαραίτητο. Ο εργοδότης μπορεί να έχει μόνο μερικά δευτερόλεπτα να δει
το βιογραφικό σου πριν αρχίσει η συνέντευξη. Θέλεις να βρει όλα τα
σημεία κλειδιά γρήγορα.
Βασική και προκαθορισμένη δομή. Υπάρχει μια γενικά αποδεχτή δομή
συμπλήρωσης βιογραφικού. Μην πειραματιστείς αλλάζοντας σε κάτι σειρά όσο
καλύτερο και αν πιστεύεις ότι γίνεται το βιογραφικό. Κάποιος που έχει
δει χιλιάδες βιογραφικά στην ζωή του περιμένει να τα βρει όλα στην θέση
που έχει συνηθίσει. Εξηγείται παρακάτω...
Ένα πρωινό σηκώνεσαι, βάζεις τη στολή σου, βγαίνεις στο δρόμο, κόβεις
κλήσεις, κάνεις μαύρους με μαϊμούδες Prada να τρέχουν, κοιτάς το ρολόι,
γυρίζεις σπίτι, βγάζεις τη στολή, γίνεσαι πάλι κανονικός άνθρωπος.
Τρως, πέφτεις για ύπνο, ξυπνάς και μαθαίνεις ότι σε λίγο θα είσαι
μπάτσος. Κανονικός, όχι δημοτικός. Αιφνιδιάζεσαι, βάζεις τις φωνές στη
μάνα ή στη γυναίκα σου, την πληρώνουν αυτοί που δεν έχουν τίποτα να σου
πουν και τίποτα να κάνουν.
Την άλλη μέρα, βγαίνεις στο δρόμο, βάζεις τη σειρήνα να φωνάζει αντί
για σένα, θέλεις να δείρεις τον δήμαρχο, τον υπουργό, τη Μέρκελ, τον
Ομπάμα. Σου λένε ότι η απόφαση είναι οριστική και αμετάκλητη. Μέσα σου
σκέφτεσαι ότι, δεν μπορεί, θα κάνουν ένα ειδικό τμήμα που θα ασχολείται
με αυτά που είχε στην αρμοδιότητά της η Δημοτική Αστυνομία. Είναι
δυνατόν να σε τρέχουν, τώρα, σε ματς; Να λιώνεις ως τροχονόμος στην
Κηφισίας; Έχει γούστο να σου δώσουν όπλο, κανονικό, με σφαίρες και
χιλιάδες εν δυνάμει στόχους απέναντί σου.
Μέσα σου δεν πιστεύεις μία από τον συνδικαλιστή, που μπορεί και να
σιχαίνεσαι. Ακόμα πιο μέσα σου, ξέρεις ότι το παιχνίδι είναι χαμένο και
ακόμα και αν στείλεις την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μέχρι να
δικαστεί εσύ θα φτάνεις κοντά στη σύνταξη. Άλλωστε, σε αυτά τα πράγματα
δεν υπάρχει δίκαιο. Όλοι το έχασαν, γιατί να το βρεις εσύ; Διότι κάποιος
ξάδερφος θα πεταχτεί να σου πει ότι έχεις δουλειά, ενώ εκείνος ψάχνεται
για μεροκάματα των είκοσι ευρώ. Εσύ θα θέλεις να πεις ότι δεν γίνεται
να σου αλλάζουν τη ζωή μέσα σε ένα απόγευμα, χωρίς να σε ρωτήσουν. Ο
ξάδερφος θα σου πει ότι η δική του ζωή άλλαξε σε ένα πρωινό, με δυο
κουβέντες του αφεντικού που του έδειξε την πόρτα. Στην τηλεόραση θα
ακούσεις ότι έχεις όλο το δίκιο μαζί σου, αλλά είναι οι καιροί σκληροί
και η πατρίδα απαιτητική. Και δεν θα καταφέρεις ποτέ να ρωτήσεις τον
υπουργό, γιατί όταν περάσει από μπροστά σου θα πρέπει να σταθείς προσοχή
και να χαιρετήσεις. Προλαβαίνεις να μάθεις πώς το κάνουν;
Περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά
πωλούνται κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά καταλήγουν σκλάβοι στην
αγορά του σεξ. Το "1,2 Million Children" είναι ένα μικρό animation που
δημιουργήθηκε με την συνεργασία φοιτητών από το ΤΕΙ Αθηνών και θέμα του
έχει το παράνομο εμπόριο παιδιών. Παρουσιάζει το trafficking μέσα από τη
ματιά ενός παιδιού από την Αφρική που κυνηγά το όνειρο του για την
ελευθερία αλλά καταλήγει να γίνει μέρος αυτής της θλιβερής στατιστικής.
Φεστιβάλ και Διακρίσεις:
33th Drama International Film Festival
Balkanima '10
Anim'est '10
3.0 Animasyros
Olympia Int' Film Festival
Be There! Animation Film Festival
6th Animfest (2nd Animation Award)
EBGE (Special Merit)
Los Angeles Greek Film Festival (LAGFF '11)
Shanghai International Film Festival (SIFF '11)
Un film per la pace (2nd Best Short Award) Σενάριο, Σκηνοθεσία, Animation, Γραφιστικά: Έφη Παππά Παραγωγοί: Έφη Παππά, Στέλιος Πολυχρονάκης Μουσική: Μαριέττα Φαφούτη Μήξη Ήχου: Στέλιος Κουπετόρης Σχολή: Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Εφαρμοσμένες Τέχνες και Γραφιστικά
Πηγή:http://tvxs.gr/
Ο
«Αρχάγγελος της Κρήτης» γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγια
Ρεθύμνου. Ήταν μόλις πέντε ετών, όταν στις 13 Αυγούστου του 1941 οι
γερμανοί κατακτητές εισέβαλαν στο χωριό του και το έκαψαν. Οι κάτοικοι
εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στην κοιλάδα του Μυλοποτάμου, για να
επιστρέψουν στον τόπο τους τρία χρόνια αργότερα, μετά την απελευθέρωση.
Τα
πρώτα χρόνια στα κατεστραμμένα Ανώγια είναι φτωχικά και δύσκολα για την
οικογένεια του Νίκου Ξυλούρη, όπως και για όλους τους συγχωριανούς του.
Ο ίδιος φεύγει για το Ηράκλειο, για να μάθει γράμματα. Το σχολείο,
όμως, του είναι μάλλον αγγαρεία και ήδη έχει δείξει την κλίση του στη
μουσική.
Μια
μέρα βλέπει έναν συγγενή του να παίζει λύρα κι από τότε του καρφώνεται η
ιδέα να μάθει αυτό το όργανο. Οι αντιρρήσεις του πατέρα του κάμπτονται
από τον δάσκαλό του, που αναγνώρισε από νωρίς το ταλέντο του. Έτσι, σε
ηλικία μόλις 10 ετών, αποκτά την πρώτη του λύρα, σταματά το σχολείο στην
Γ’ Δημοτικού και μετά από ενάμιση χρόνο μαθητείας δίπλα στον λυράρη
Λεωνίδα Κλάδο, ξεκινά να βγάλει το ψωμί του παίζοντας σε γάμους,
βαφτίσια και γιορτές, σ’ όλη την Κρήτη.
Περίπτωση Κώστα Σακκά: Μια υποσημείωση στα περιθώρια της ιστορίας
του Αντώνη Αντωνάκου
Η
περίπτωση Σακκά είναι μια ακόμα ηθική μπλόφα του μηχανισμού καταστολής.
Μια βουβή υπόθεση χρόνων μνημονίου και κοινωνικού αυτοματισμού. Ο
Σακκάς είναι καταχωνιασμένος εδώ και τριάντα μήνες σʼ ένα μπουντρούμι
και περιμένει να δικαστεί. Περιμένει έστω μια στημένη δίκη στην οποία θα
μπορέσει να αρθρώσει το λόγο του και να παρουσιάσει τις απόψεις του.
Περιμένει να βρει το δίκιο του ή να μάθει πως το δίκιο που περιμένει,
εδώ, βαφτίζεται άδικο και πληρώνεται ακριβά. Ο Σακκάς οδηγήθηκε εσχάτως
στην απεργία πείνας και στο ψυχορράγημα γιατί δεν είχε άλλη επιλογή.
Γιατί πρέπει να ακουστεί και να διαλαλήσει τα τρία χρόνια του εγκλεισμού
του χωρίς δίκη, αλλά και την πρόθεσή του να υπερασπιστεί τις όποιες
επιλογές του, μπροστά στον κρατικό Ιαβέρη που τον χρησιμοποιεί ως πιόνι
στην κοινωνική σκακιέρα των συγκρούσεων.
Ο Σακκάς δήλωσε και δηλώνει αναρχικός.
Πολέμιος
του Κράτους και της τάξης που διαχειρίζεται κομβικά τις ζωές μας. Την
εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση, το δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό. Ο
Σακκάς αντιπροσωπεύει για τους κρατούντες την πάλλουσα νεανική ορμή που
δεν δέχεται την εκμετάλλευση και δεν συμβιβάζεται με το υποκατάστατο
ζωής που πλασάρει ο σπαρακτικά ανθρωποφαγικός ιμπεριαλισμός.
Έχει το δέρμα, τα χείλη και τα μάτια των νεολαίων που πατικώνει ο ανταγωνισμός και ο κερδοσκοπικός οίστρος του κεφαλαίου.
Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (Μαρούσι), Mall, Παπασωτηρίου, viva.gr
Διοργάνωση
Αρτύς
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & THE B- MOVIES Τετάρτη 3 Ιουλίου 9μμ Φεστιβάλ Δήμου Αμαρουσίου 2013 Μετά από ένα χειμώνα γεμάτο με επιτυχημένες συναυλίες σ’ όλη τη χώρα
αλλά και ηχογραφήσεις για τον καινούριο τους δίσκο με τίτλο «Ιστορίες
που ίσως έχουν συμβεί», που κυκλοφόρησε πρόσφατα, ο Παύλος Παυλίδης και
οι Β – Movies ξεκινούν το μουσικό τους καλοκαίρι με μία συναυλία στον
Πολιτιστικό χώρο Αμαλιείο στο Μαρούσι, στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ
Αμαρουσίου 2013»...
Η 18η διοργάνωση του Rockwave Festival , που φέτος θα γίνει στον
ανανεωμένο χώρο του Terravibe Park με 28 καλλιτέχνες και γκρουπ, ανοίγει
τις πύλες του από τις 6 έως τις 9 Ιουλίου.
Με τον τίτλο της απόλυτα νεανικής διοργάνωσης και µε ολοένα αυξανόμενη
συμμετοχή θεατών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, το Rockwave κάθε
χρόνο φιλοξενεί τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς και ελληνικής
μουσικής σκηνής, λειτουργώντας σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που
κινείται, μεταλλάσσεται και βελτιώνεται.
Στη φετινή διοργάνωση, είναι αισθητή η «απουσία» μεγάλων ονομάτων, που
συνηθίζαμε άλλες χρονιές να βλέπουμε στο φεστιβάλ, γιατί πολλοί από
τους καλλιτέχνες είχαν υψηλές οικονομικές απαιτήσεις, ενώ άλλοι δεν
έδειξαν καν ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά.
Το φετινό line up συνθέτουν 28 καλλιτέχνες και γκρουπ, ενώ η διαμόρφωση
του είχε ως βασικό στόχο τη διατήρηση του «φεστιβαλικού χρώματος»,
φιλοξενώντας διαφορετικά είδη μουσικής δίνοντας µε αυτό τον τρόπο την
ευκαιρία στους fans να ζήσουν µια ολοκληρωμένη φεστιβαλική εμπειρία.
